Afscheid nemen

Afscheid nemen bezorgt mij mijn diepste pijn.

 Ik ben niet goed in afscheid nemen. Ik vind het een vreselijk gevoel te beseffen dat er iets eindigt. Ik had dat als kind al. Vakanties die voor mij te snel uit waren, schooljaren die te snel omsloegen in vakanties, alles wat kon eindigen en dat ook deed. maakte me triest. Zelfs een goede serie die na tien seizoenen stopte, kon me aan het huilen brengen.

 

Over één keer heb ik spijt dat ik geen afscheid heb genomen. Eén keer had ik echt graag afscheid willen nemen. Bewust. Maar ik was te laat…

 

Mei 2004. Na vele mooie jaren samen waren mijn grootouders klaar om naar het rusthuis te gaan. Er kwam een tweepersoonskamer vrij en zij wachtten al lang op die felbegeerde kamer. Het sierde hen wel, samen door het leven, dus ook samen naar het RVT. Voor mijn grootmoeder was het nog niet nodig, hoewel ze fysiek er op achteruit ging maar thuis de nodige zorgen kreeg. Na 13 kinderen op de wereld gezet te hebben en haar eerste hartaanval in haar prille 40-jaren was ze op. Moegestreden, moegevochten, moe door het leven. Haar laatste opdracht bestond er in haar echtgenoot, mijn grootvader, veilig achter te kunnen laten.

Mijn grootvader was dementerende. Hij stond ’s nachts in zijn pyjama op straat of kieperde emmers zand in de woonkamer en ging tomaten planten. Hij dacht dat het een serre was, want het was er zo warm.

Toen ze samen op hun laatste reis naar het rusthuis vertrokken vond ik dat een mooi beeld. Ze zorgde zo goed voor hem. Zelfs toen. Na drie weken rusthuis en de berusting dat mijn grootvader in goede handen was, gaf ze haar strijd op en stierf mijn grootmoeder in het rusthuis. In zijn nabijheid.

Op de koffietafel zat hij als eerste aan tafel. Een beetje fier dat hij als eerste een sandwiches kon nemen en trots keek hij al zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen aan. Mijn grootvader was apetrots op die grote bende.

Juni 2004. ‘Waar is ons moe?’ Hij bleef het maar herhalen. Ik denk dat hij door de dementie steeds terug in de periode voor haar overlijden werd geplaatst. Hij miste haar enorm en daar stond ik dan. Machteloos. Want ze kwam nooit meer terug. En hij zou het nooit begrijpen. Als een klein kind huilde hij en rolden de tranen over zijn wangen telkens hij hoorde dat zijn grote liefde er niet meer was. Ik had je zo graag willen troosten, lieve va. Maar het lukte me niet.

Oktober 2004. Ons va vocht tegen zijn verdriet. Tot hij op was en zijn lichaam de strijd verloor. Hij lag in een coma in het rusthuis. Op weg van de unief naar huis had ik pech met het verkeer. Ik was later dan anders en besloot eerst thuis te gaan eten en dan nog even bij hem langs te gaan. Thuis wachtte me het verschrikkelijke nieuws. Ik kon maar niet geloven dat ik nu ook mijn grootvader nooit meer zou zien. De trui die ik droeg tijdens mijn laatste bezoek aan hem kon ik maar moeilijk wassen. Zijn geur hing in de katoenen draadjes. Pas veel later, toen ik zelf een dochter kreeg, besefte ik dat ik pure urine rook, net zoals in haar pampers na een nachtje slapen. Ik moest erom lachen dat ik mij nog weken lang had vastgehouden aan de geur van urine.

 

2020. Wat het ik spijt dat ik geen afscheid van je heb kunnen namen va. Ik mis je nog zo hard elke dag. Ik kijk met mijn dochters naar een tv-serie waarin oude Nederlandstalige liedjes in een nieuw jasje worden gestoken. Zo ook ‘afscheid van een vriend’ dat ik grijs draaide in de dagen na het overlijden van mijn grootvader. Na zijn begrafenis ben ik daarmee gestopt. Alles is voorgoed gedaan als jij er klaar voor bent. Mijn grootvader was er klaar voor. Ik niet…

%d bloggers liken dit: