Relaties anno 2019

Mijn ouders zijn dit jaar veertig jaar getrouwd. Wauw! Echt knap! En het komt uit mijn mond, dus we zijn anno 2019. Ik heb ouders die elkaar nog steeds (ver)dragen. En of we dat gevierd hebben dit jaar!

Ik heb mooie herinneringen aan mijn kindertijd, en dan vooral de uitjes met de ganse familie naar de Ardennen zitten nog warm en nostalgisch in mijn inmiddels volwassen hoofd.

Dus we hadden een plan. Mijn zus en ik. Zowat tegelijkertijd. Om het in uitvoering te brengen hadden we niet veel vergaderingen meer nodig. We zouden onze ouders uitnodigen voor een weekje Ardennen. Niet met de grote familie. Maar wel met onze familie, de vijf kleindochters incluis.

Toen we eind april rond de salontafel zaten voor mijn vader zijn zeventigste verjaardag -ja ook dat vierden we uitgebreid, samen met mijn moeder haar zestigste verjaardag die een maand later de kaarsjes uit mocht blazen – was ik mogelijks nog nieuwsgieriger dan hen naar de reactie op hun cadeau.

Mijn zus had een leuke fotocollage gemaakt met allerlei kiekjes uit de oude doos van allerlei Ardennenzichten en poses die er vroeger in één shot op stonden en waarna je benieuwd was bij het ontwikkelen van de foto’s enkele weken later.

Ze introduceerde kort het cadeau waarop meteen de reactie van mijn moeder volgde “toch geen reis…?” Zenuwachtig schuifelden mijn zus en ik op het puntje van ons gat in de zetel en zetten beiden onze beste glimlach op. Snel was het surprise moment voorbij en dwaalden mijn moeder haar ogen over de collage… waarna ze opgelucht zei “Ha jullie gaan mee…!” Waarop wij dan gerustgesteld zuchtten en de zenuwen weg lachten. Wat me er toen we aan deed denken dat het cadeau van tien jaar geleden, een reisje voor hun tweetjes, niet geweldig top geweest moet zijn.

De Ardennenreis in augustus was een groot succes en een nieuwe traditie werd geboren. Volgend jaar verkennen we de Limburg en komt de streek rond Ieper of de Voeren of Drenthe ook nog zeker aan bod. Daar gaan we geen tien jaar meer mee wachten.

Mijn zus gaat ondertussen vijftien jaar met haar grote liefde door het leven. Ze zijn ook drie dochters en een huwelijk rijker. Ze hebben van thuis uit een mooi voorbeeld meegekregen.

En ik? Ik kreeg dat voorbeeld uiteraard ook mee. En geloof me, elke keer dacht ik opnieuw “dit is hem…” om er dan telkens aan toe te moeten voegen “niet.”

Wat doe ik in godsnaam verkeerd? Ik ben er nog niet achter. Ik zoek het nog even uit voor mezelf.

Maar toch ontdekte ik alvast één patroon. Telkens er grote veranderingen in mijn leven plaats vonden, zoals afstuderen aan het middelbaar en de stap naar de unief, of diploma uitreiking aan de unief en de eerste stappen naar de werkvloer, een huwelijksfeest voorbereiden, kindjes krijgen, op die momenten bleef mijn relatie stabiel. Druk bezig met de veranderingen op zich en geen aandacht naar de relatie. Maar zodra mijn professioneel of persoonlijk leven op de rails stonden, dan stond de relatie op springen. Herkenbaar? Ik wil er nu alles over weten want ik vind deze ontdekking op zijn minst interessant…

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: