De cover van mijn boek

Mijn boek “Proficiat met je burn-out” is in eerste druk gegaan eind augustus en afgelopen vrijdag werden er maar liefst 200 exemplaren aan mijn deur afgeleverd. Het is te zeggen, aan de deur van mijn buurvrouw want op dat ogenblik legde ik mijn theoretisch examen tot life coach af. Een zeer spannend moment waarop ik dacht dat ik mijn zenuwen volledig onder controle had. Maar dat bleek een grote denkfout te zijn. Vanaf vrijdagavond en tijdens het ganse weekend ontpopte ik mij tot Miss Dramaqueen. Tegen mijn gezinsleden zei ik dat ze me wat moesten ontzien want ik was ambetant. Ontlading van de zenuwen na het examen en ook een minder aangename ontdekking in de geleverde dozen vol boeken.

Ik had me voorgenomen om pas vanaf maandag 2 september te starten met marketing, verkoop, signeren en alles wat er bij de geboorte van een nieuw boek bij komt kijken. Toch opende ik uiteraard vrijdagavond al één van de goed ingepakte dozen waarin mijn nieuwe baby stilletjes lag te slapen. 

Had ik deze cover gekozen? Had mijn kritisch oog de pdf wel goed nagekeken? Waar zat ik op dat ogenblik met mijn hoofd? Deze en nog veel meer negatieve vragen spookten door mijn hoofd. Mijn warrig hoofd dat sedert mijn burn-out in een waas lijkt te leven. En ik moet constateren dat dat nog steeds daarin vertoefd, zeker eind juni wanneer ik mijn fiat gaf voor de cover. 

Anderzijds moest ik ook wel lachen. Als er één beeld exact lijkt te kloppen met hoe ik mij (nog steeds) voel in een burn-out, dan is het wel dat ik het gevoel heb dat mijn hersenpan eraf lijkt gehakt te zijn. En dat geeft de cover ook exact weer. Net op mijn wenkbrauwen is mijn helder gevoel weg. Mijn helder denken en logisch redeneren dus ook… 

Een weekend lang liep ik ambetant rond omdat ik nu net met mijn boek een gezicht aan de cijfers achter burn-out wilde geven. En mijn gezicht was er voor een stuk afgevallen. Maar in mijn onderbewustzijn moet ik geweten hebben dat dit hetgeen is wat ik zie in de spiegel: ogen, een neus en een mond, but no brains… 

Mijn eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat de hersenen aan het terugkeren zijn want ik behaalde een score van 87% op mijn examen life coach. En tijdens mijn schrijfproces voelde ik toch ook wat hersenactiviteit. Dus het komt wel goed met mij in mijn bovenpan. Misschien toon ik mijn ganse gezicht wel op mijn tweede boek? Of kies ik voor een idyllisch landschap, daar kan waarschijnlijk minder mis mee lopen.

%d bloggers liken dit: