Want je bent het waard

Het lijkt allemaal wel goed met me te komen de laatste weken. Ik word er zelfs een beetje emotioneel van terwijl ik dit schrijf. Het raakt me blijkbaar dat alles op z’n plooi valt en dat ik ook het gevoel krijg dat ik het waard ben dat het goed met me komt.

Een tweetal zomers geleden liepen de tranen ook nog over mijn wangen. En toch was ik toen een andere Sofie. Een psychisch gekwetste Sofie die in het midden van haar ziekenhuisopname stond. Daar werden ongetwijfeld de eerste zaadjes gelegd voor het mooie allesomvattende gevoel dat ik vandaag ervaar.

De eerste groene stukjes van mijn stengel begonnen zich de voorbije jaren al te ontkiemen. Maar vaak kreeg ik een nieuwe stortbui over me heen en had ik het idee dat ik telkens terug naar af ging. Telkens terug opnieuw moest beginnen. Telkens mijzelf ervan moest overtuigen dat ik het waard was. Ik schreef deze slagzin waarmee een bekend cosmeticamerk haar sterren in sprankelende commercials laat schitteren op een stuk papier en kleefde dit op de binnenkant van mijn badkamerkast. Mijn afbeelding tegemoet moeten kijken in de spiegel telkens ik mijn motto wilde lezen, hielp me om de vijf belangrijkste woorden ook effectief te koppelen aan mijn eigen gezicht. Ik raad iedere onzelfzekere persoon dit aan. Het werkt echt en oefening baart kunst.

Met de uitgave van mijn eerste boek “Proficiat met je burn-out!” in het vooruitzicht kan ik ook maar beter weten waarvoor ik sta. Wie ik ben en wat ik wil bereiken.

En laat ik net dat laatste de afgelopen week uitgebreid onder de loep genomen hebben. Ik volg momenteel een opleiding tot life coach aan de schoonheidsschool te Antwerpen. Een summerschool versie: dus op twee weken tijd wordt de ganse leerstof in je hoofd geramd. We mogen van geluk spreken dat onze lesgeefster, toevallig heet ze ook Sofie, ruim de tijd neemt om ons ook de praktische kant van het coachen onder de knie te laten krijgen. 

Één van de eerste opdrachten die we kregen was het uitkiezen van een doelgroep. De afgelopen tijd heb ik hier al veel van mijn piekermomenten aan besteed. Vlak voor de summerschool van start ging, hakte ik de knoop door. Ik wilde kindercoach worden. Elke zin, elke oefening, elke opdracht zag ik de voorbije weken door de ogen van een kindercoach. 

Totdat ik mij deze ochtend ontfermde over mijn template voor een intake gesprek. Ik bleef wat friemelen aan mijn pen, mijn ogen dwaalden weer af naar mijn boekenplank en toen dacht ik: “Schippers, dit is je doelgroep niet!”

Ik durf het amper nog tegen iemand zeggen dat mijn hoofd weer op hol geslagen is…

Als ik NU vandaag iemand zou moeten coachen, dan moet ik toch wel gaan voor de drukke en vermoeide mama’s… of de mama’s die na hun burn-out terug iets willen gaan doen: vrijwilligerswerk, zingeving of een job. Die kan ik helpen want het zijn steeds de twijfels geweest waartegen ik zelf aanliep. Alle verborgen schatten aan informatie hierover liggen op mijn boekenplank. Er ontpopte zich ineens een bloem aan mijn groene stengel.

Ook die mama’s zijn het waard! Waard om geholpen te worden, waard om hulp te durven vragen en waard om te schitteren in hun eigen commercial. 

Voila, ik denk dat ik mijn doelgroep ken. By the way, ook ik ben het waard om te mogen twijfelen 😉

%d bloggers liken dit: