Kleine meisjes worden groot

Kleine meisjes worden groot.

En helaas ook dat ooit naar Zwitsal ruikende zachte baby’tje van me. Zes kaarsjes blaast ze deze maand uit. Weldra studeert ze ook af aan de kleuterschool en zal deze mama afscheid mogen nemen aan de schoolpoort vanaf september in plaats van mee te wachten tot het belsignaal gaat en haar maatje 28 zich een weg baant naar de geschilderde voetafdrukjes op de speelplaats. Het kusje op haar krullenbol terwijl ze in de rij aanschuift om haar klasje binnen te gaan zal plaats moeten maken voor een vluchtige zwaai terwijl ze haar fiets parkeert in haar nieuwe grote school.

Ik kan het me haast niet voorstellen dat ze net als haar grote zus haar agenda door me laat tekenen en haar eerste woordjes leest.

Was dat nu niet gewoon gisteren dat ze voor het eerst een woord uitsprak? Dat haar gebrabbel werd vervangen door de mooist klinkende “a” uit Antwerpen en ze daarmee “mama” door de lucht liet galmen. Ze is dat woord inmiddels nog niet verleerd. Het lijkt wel alsof dat ene woord ook de start is voor elke zin. “Mama? Mag de tv op? Mama? Mag ik op de iPad? Mama? Mama? Mama?”

Het is bij ons trouwens ook zo dat wanneer ik aankondig dat ik naar het toilet ga (waarom ik dat in hemelsnaam doe weet ik niet, misschien een gewoonte die ik van de kinderen geleerd heb…) dat mijn dochters dat zien als de opening van een familievergadering. Is dat bij jullie ook zo?

We passen net met ons drietjes in de mini badkamer op het gelijkvloers en ik mag nog net op de troon zitten terwijl mijn trouwe onderdanen hun getrouwheid komen bewijzen. Heel vreemd fenomeen vind ik dat?

Maar los daarvan vind ik mijn kleuter nog ongelofelijk schattig en geraak ik steeds weer bevangen door haar rijke fantasie en de ongeremdheid om die te delen. Altijd en overal.

Laatst liep er een vrouw met een kleurrijke haardos door het straatbeeld. Mijn oudste dochter keek bedenkelijk bij het zien van zoveel groen en paars in de haren. De jongste daarentegen riep luidkeels over straat hoe cooooool dat wel niet was. Ik probeerde haar enthousiasme wat te temperen om geen aanstoot te geven aan de kleurrijke mevrouw. Op zachte toon maakte ze me heel nieuwsgierig. “Mama? Weet je wat die mevrouw doet als ze zich verveelt?” Ik kon het niet raden maar zag aan de pretlichtjes in haar ogen dat het heel amusant moest zijn. “Ze tekent regenbogen in de lucht met haar haar,” voegde ze er vrolijk aan toe. Trots op haar ontdekking van de vrijetijdsbesteding van de kleurrijke mevrouw.

En ik dacht toen, kon ik dit moment maar in een potje steken. Kon ik dat maar bewaren. Niet alleen als een fantastisch grappige herinnering maar als medicijn voor elke dag dat ik je achter moet laten op je nieuwe grote school en moet beseffen dat mijn kleinste meisje ook groot wordt.

Weet je nog Renéetje dat we wens-potjes gingen maken? En je was zo bang om ze op je kamer te zetten uit schrik dat als de wens uitkwam, het potje open zou gaan en die wens er uit zou klimmen. Je stelde het heel visueel voor. Ik hoop lieve meid dat ik een klein stukje van jouw kleuterdenken in een potje kan bewaren. We gaan er ongetwijfeld nog veel plezier aan beleven telkens het open popt.

We gaan wel afspreken dat de familievergaderingen afgeschaft worden. Onze badkamer is echt te klein om al jouw gefantaseerde creaties in mee te nemen. Deal?

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: