Hopeloze toestand

‘De toestand is hopeloos maar nog niet zo ernstig dat er niets aan te doen valt.’

Ik keek haar met open mond aan. Noemde mijn huisarts mij nu net hopeloos?

‘Ik schrijf je een antidepressiva voor en je zal je snel beter voelen’

Daar was ik nog niet meteen van overtuigd want ze zei toch net dat de toestand hopeloos was. Was ik dan zelf ook hopeloos?

Ik probeerde mijn gedachten naar haar tweede zin te brengen waarin ze zei dat ik me beter zou voelen. En vooral dat woordje ‘snel’ pikte ik er uit. Ik was al een tijdje op zoek naar verbetering. Dus het mocht nu wel snel komen. Hopeloos op zoek eigenlijk. Daarmee belandden mijn gedachten toch weer bij haar eerste uitspraak.

Gedwee volgde ik haar advies op en trakteerde ik mijn uitgeput lichaam op één wonderpil per dag. Ik werd er zowaar nog vermoeider door. Twee weken bevond ik mij in een slaperige roes. Ook overdag. Daarna ging het beter. Ik voelde me weer onder de levenden. De huisarts had gelijk. Twee weken zijn best snel. Ik vergat al haar andere verwijtende woorden en trachtte de draad van mijn leven terug op te pikken. De fijn uitgerafelde draad was op sommige plaatsen zo dun geworden dat ik wel heel voorzichtig te werk moest gaan.

Op een dag verliet ik mijn nest en zag ik ‘s avonds bij terugkeer wat ik met de draad had gedaan. Het was een web geworden. Mijn web had alle typische eigenschappen van een spinnenweb. De draad was zo dun gespind dat hij niet zichtbaar was voor een mogelijke prooi. Die prooi werd ik zelf. Verstrikt in mijn eigen web. Een web bestaande uit kleverige draadjes waaraan ik bleef plakken en de zogenaamde loopdraadjes waarover ik nog wel kon flaneren.

Mijn relatie met de wonderpil werd dubbel. Ik was in staat om op te staan en te functioneren maar ik voelde dat het niet optimaal verliep. Ik was klaar voor het afscheid. Ik stopte met de pillen. Abrupt en zonder begeleiding. Toen was ik ook klaar voor het afscheid van het leven. De wonderpillen zouden in de vorm van een overdosis soelaas kunnen bieden en alsnog mijn hopeloze toestand kunnen oplossen.

Ik las de bijsluiter na maar zo wonderbaarlijk waren deze pillen dus niet. Zo belandde ik in het ziekenhuis en kreeg ik opnieuw te horen dat ‘de toestand hopeloos was maar nog niet zo ernstig’ dat er niets aan te doen was.

Drie maanden later verliet ik mijn nieuwe thuis. Clean en met een koffer vol nieuwe tools om die hopeloze toestand ernstig aan te pakken.

Het ziekenhuis bleek een plaats om mijzelf te resetten. Een soort terugkeer naar de fabrieksinstellingen. Maar genezen was ik niet. Anderhalf jaar na mijn thuiskomst blik ik terug op een zeer hobbelig parcours. Met vallen en opstaan vond ik mijzelf terug. Apetrots dat ik het nu zonder de wonderpillen doe. Want dat op zich is al een wonder.

xxx

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: