Wat doe jij voor werk?

Mijn zus werkt bij de Vlaamse overheid. Dat op zich vind ik al een coole prestatie. Ze is ingenieur. En werkt op de afdeling bruggen en dijken. Maar wat ze precies doet, dat weet ik eigenlijk niet… Eerlijk gezegd denk ik dat ze daar misschien zelf ook geen pasklaar antwoord op heeft.

Als ik terugblik op mijn job als notarieel jurist in een notariskantoor dan kon ik nog vrij goed omschrijven wat mijn takenpakket inhield. Ik stelde akten op. Inhoudelijk ging ik daar niet al te diep op in omdat het voor een leek nogal abstracte materie is. Maar buiten die akten opstellen deed ik ook gewoon alles, behoudens de boekhouding dan. Of telt het opstellen van een jaaroverzicht van de uitgaven van een onder voorlopig bewind geplaatste persoon wel mee? Dan deed ik dus ook iets met cijfers.

Inmiddels ligt die job alweer een tijdje achter me en zoek ik ook wat de toekomst voor mij in petto heeft. Ik reken vacatures lezen tegenwoordig tot mijn dagelijkse lectuur en probeer te wennen aan de gebruikte terminologie: flexibiliteit, omni-inzetbaarheid en multitasken.

Als je over die eigenschappen of vaardigheden moet beschikken, dan vraag ik mij af of je in zulke functies je taken wel kan omschrijven. Want dan komt het er toch op neer dat je alles moet kunnen, niet?

Laat die onzekerheid over je takenpakket nu net één van de belangrijkste voorspelers zijn van een burn-out. Je kan als medewerker moeilijk jezelf evalueren of doorgroeien als je niet duidelijk weet wat er van je verwacht wordt. En voldoening uit je werk halen als je eigenlijk niet goed weet wat je job inhoudt? Dat valt dus ook volledig weg.

Ik wist dan misschien wel wat me te doen stond, ik had echter nooit het gevoel dat ik klaar was. Mijn werk was nooit af. Dat gevoel miste ik wel.

Toen ik nog studeerde wist ik dat ik na een schooljaar klaar was met dat lessenpakket. Ik moest het nog afsluiten met een examen en daarmee was de kous af.

Vanaf mijn eerste stappen in de bedrijfswereld verloor ik dat afgewerkte gevoel. Enkel een sporadisch griepje met hoge koorts kon mijn gedachten bij mijn werk weghouden. Maar de overige 361 dagen van het jaar zat ik ermee in mijn hoofd. Zelfs tijdens mijn twee periodes van moederschapsrust en bevallingsverlof.

Tot enkele maanden voor mijn crash droomde ik van een abrupte pauze tussen mij en mijn werk. Waarna ik dan na enkele weken from scratch kon beginnen. Een schone lei, een nieuw begin, een leeg bureau.

Nu die mogelijkheid zich alsnog na een hobbelig parcours aandient, ben ik banger dan ooit om een terugval te krijgen. Ik wil geen nachtmerries over tijdelijke coma’s en een mogelijke nieuwe start. Ik wil gelukkig zijn op en met en door mijn job. En in geloof dat dat kan. Alleen niet door de vacatures met flexibiliteit als slagzin. Want dat ben ik nu eenmaal niet. En het brengt je ook tot een burn-out m.i. wanneer je niet goed weet wat jouw job juist inhoudt en je maar wat flexibel aan de slag moet.

Dus… de eerstvolgende keer dat ik je tegen kom heb ik een vraag voor je… “Wat doe je nu juist voor werk?”…

%d bloggers liken dit: