Kleurenblind

Het was weer eens zover. Op controle bij de gynaecoloog die zich huist tussen de twee gemeenten Edegem en Mortsel. Al voelde het aan alsof ik in een geheel ander land beland was. Een land met andere wegcodes en verkeersregels.

Wat vooraf ging…

Ik ben de tel kwijt geraakt maar vermoedelijk en na een ruwe schatting moest ik vandaag voor de achtste keer op controle in het kader van het voorstadium van baarmoederhalskanker. Ik ben daar toevallig in beland en geraak daar toevallig niet meer uit. Allerlei wandklokken waarschuwen me in mijn nachtelijke dagdromen dat het vijf voor twaalf is. Het mes wordt zowat op mijn keel gedrukt maar ik kan niet meer doen dan de ingrepen en controles ondergaan.

Onbewust speelt dit natuurlijk wel. Het feit afwijkende cellen in mijn lichaam te behuizen maakt me niet bepaald gelukkig. Dus ik geef toe dat ik met een warrig hoofd en veel onbeantwoorde vragen naar de zoveelste controle trok.

Afgaand op mijn GPS was ik ruim op tijd en had ik een gezapig tempo achter het stuur. Ik schoof netjes aan in de juiste rijrichting met een groen licht in mijn kielzog.

Wat niet waar was volgens de dame die rechts van mij met haar veredelde SUV dacht dat ze het rechteroog van mijn Cliootje mocht kussen. Zo gefixeerd op dit romantisch veel te vroeg Valentijsgebeuren strooide ze met de rode kleur in het rond. Want ze verweet me dat ik door het rode licht was gereden.

Ik kan goed liplezen maar zekerheidshalve liet ik mijn rechterraampje zakken. Ze had vast iets spannends te vertellen want gloeide helemaal vanachter haar grote gesloten ramen. Dus ik keek haar verwonderd aan vanachter mijn open raam. Of dit een druppel op de hete plaat was weet ik niet maar de mevrouw werd woest in haar SUV.

Vermits kankercellen het al druk genoeg hebben om in mij woest te woekeren, bleef ik uitwendig zeer kalm en wachtte ik op haar verzoek mijn auto te mogen kussen. Weer begon ze over rood en werd ze zelf bijna paars. Ik kreeg medelijden met haar.

Ik sprak haar geduldig toe dat ik alleen door groene lichten rijd. Nadat ze eerst zei dat dat niet kon want zij kwam er al aangereden, nuanceerde ze haar stelling. Ik had moeten wachten zei ze. Want ik had moeten zien dat het kruispunt vol stond.

Wel mevrouw van de SUV, in hoop dat iemand in uw vriendenkring mijn blogbericht leest. U hebt gelijk. Ik had moeten wachten en het verkeer beter moeten inschatten. Als U dat als eerste stelling door mijn open raam had gegooid had ik ontzag gehad voor uw uitmuntende verkeerskennis. Ik geef dan ook toe dat de mijne minder is en ik ook minder ervaring heb. In het verkeer bedoel ik.

Maar mevrouw van de SUV, u verweet mij onjuiste handelingen en gooide daarmee uw eigen ruiten in. Uw geloofwaardigheid werd op de helling gezet en ze viel plots stil. Geen probleem, ik had dat ook met mijn rijexamen. De helling is niet mijn sterkste punt.

Bovendien hebt u één ding niet. Inlevingsvermogen. Of humor. Want het had anders uitgepakt moest u geroepen hebben “Wat ist juffra’ke… zitge me uw gedachten ergens beters?” En dan een vriendelijke glimlach. En ik had u hoffelijk voorrang van rechts verleend. Op een kruispunt waar ik door het groene licht ben gereden.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: