Gezellig

Daar zat ik dan. Ineengezakt zoals een zak patatten op de keukenvloer in een hoekje te snikken. Want hoekjes voelen nu eenmaal veiliger. Naast mij mijn vijfjarige dochter die een papieren tissue uit de zakdoekendoos plukte. Een troostend gebaar van een kleuterhand. Dit was de omgekeerde wereld. Moest ik haar niet troosten wanneer ze op haar knietjes viel na een veel te enthousiaste tuimeling op de zitbank?

Mijn bang moederhart klopte in mijn keel en het schuldgevoel bekroop me meteen. Kon ik me nu niet echt nog een paar uur sterker houden en wachten met huilen en ineenzakken totdat ze in haar bedje lag?

Ik duwde de verwijtende stemmen rond mijn hoofd weg en nam dankbaar de zakdoek aan. Even goed doorsnotteren en dan zou het wel weer gaan. Ik voelde me milder worden voor mijzelf en sloeg mijn arm om haar heen. Een aarzelende traan bewoog verticaal over haar blozende wangen. Ik streek met een andere papieren zakdoek het traanvocht weg en gaf haar een bemoedigende kus op haar krullenbol.

Ik was trots op haar want ze had alle signalen herkend van een persoon met verdriet die wel wat troost kon gebruiken. Ik was trots op mijzelf want ik had haar dat geleerd. Het hoort bij de opvoeding. Huilen is ook een emotie. Net zoals lachen en schateren. Dat deden we de volgende dag. Toen mama het idee had om bij een felle rukwind te gaan fietsen naast het kanaal om bootjes te gaan kijken. Goed warm ingeduffeld zat de kleinste achterop mijn fiets en baande de oudste zichzelf een weg doorheen de windhozen. Die ijzersterke koersbenen heeft ze van haar vader.

Mijn volgende idee was nog gekker. Even rust nemen op een bankje aan het water alwaar de boten moeizaam zich doorheen het water loodsten. Maar ik had warme chocolademelk bij in een thermos. En zelfgebakken cupcakejes. En wel drie fleecedekentjes om ons te verwarmen. We aten met onze handschoenen aan en met papieren zakdoekjes veegde ik de koude snottebellen van onder hun rode neusjes. En we lachten om het gekke idee dat volledig in Jip en Janneke-stijl werd afgesloten met een verse pannenkoek bij thuiskomst. Die huilende mama heeft toch ook nog oog voor gezelligheid hoor.

%d bloggers liken dit: