Winterdip

Nadat de vrouwenbladen zich de voorbije maanden naar jaarlijkse traditie ontfermden over onderwerpen die balanceerden tussen de ideale kerstoufit en hoe te ontsnappen aan de extra feestkilo’s, lijk ik de afgelopen dagen nog maar één centraal onderwerp tegen te komen: de winterdip.

Korte dagen, donkere dagen, minder zonlicht, het zou nogal een negatief effect op de mensheid kunnen hebben. Ik probeerde er niet van wakker te liggen want de nachten zijn nu ook langer dus probeer ik slaap in te halen. Wat niet werkt als je de rolluiken om 16.30u laat zakken maar wel pas om 23.00u in je bed kruipt.

Zoals gezegd liet ik het winterdip-fenomeen aan me voorbij gaan. Tot vandaag. Ik besefte dat ik er misschien wel eens midden in zou kunnen zitten. Ik, die al een tijd vecht tegen een burn-out, had aandelen gekocht in een seizoensgebonden vermoeidheid. Alsof een burn-out op zich nog niet voldoende was.

Ik merkte bij mezelf een soort van terugkerend patroon. In mijn energierijke dagen ben ik zo iemand die haar agenda helemaal vol gooit. Want het leven gaat gewoon door na een burn-out. Een flauwe zonnestraal heeft een gigantisch positief effect op mij en ik timmer stevig aan mijn toekomstplannen. Totdat enkele vlokjes sneeuw of een spatje regen mijn gordijnen opnieuw dicht trekken en ik voel dat ik weer te euforisch ben geweest. Één activiteit per week, daartoe zou ik me beter beperken. Maar ik wil er niet aan toegeven en wil solidair zijn met mijn medemens die vijf dagen van de zeven gaat werken.

Ik steek dus meer energie in mijn toekomst dan dat ik er momenteel uit haal. Maar is dat niet logisch? Die energie komt wel als die toekomst zich aandient. Toch?

Ik beloof hierbij wel plechtig dat ik voor één taak deze maand energie zal opsparen. Er bestaat een algemene consensus dat je nieuwjaarswensen gedurende de ganse maand januari mag verkondigen. Maar Sofie, die kerstboom mag echt niet tot 31 januari blijven staan!!!

Bij deze ben ik betrapt op het feit dat mijn groene vriend nog steeds staat te fonkelen in de woonkamer. Ik had al totaal geen zin om hem te zetten. Wat deels verklaart waarom er enkel lichtjes in hangen en geen versiering. Nadat ik de meer dan 50 groene takken op de metalen staander had gehesen begon het jaarlijkse gevecht met de ingewikkelde verlichting. Een halve dag later ontwarde ik de twee lichtsnoeren en daarmee was de kous af. Voldoende cadeautjes zouden wel afleiding geven voor de ontbrekende versiering. Al waren mijn gasten toch opmerkzaam en deed ik het grote hiaat in de kerstboom van de hand met de introductie van het minimalisme in kerstbomenland.

Maar nu klopt het gewoon niet meer dat hij een groot stuk van mijn ruimte inpalmt en wil ik hem opnieuw de kelder in sleuren. Ik heb nog welgeteld één week de tijd om me van alle kerstheisa te ontdoen en me mentaal voor te bereiden op de lente. Ik heb besloten de winterdip aan me voorbij te laten gaan en vroegtijdig paaseieren te gaan beschilderen. Ik word goed gezind als ik eraan denk dat de paashaas niets met flikkerende lichtjes of grote bomen heeft. Lang leve het minimalisme!

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: