Bereikbaar

Bereikbaar

Mijn eerste vriendje kocht me een eerste toestel om mij te kunnen bereiken. Een bieper. Daarmee kon hij me een kort tekstbericht sturen of een code waarbij we dan afspraken dat “1” betekende dat hij me over vijf minuten zou bellen op de vaste lijn en ik de tijd kreeg om ons vast toestel uit te pluggen uit de living en in te pluggen in de hall waar ook een telefoonverbinding lag en ik in mijn veredelde telefooncel kroop. Enkel mijn nonkel had ook een bieper en die gebruikte mijn tante om hem asap naar huis te halen wanneer hij begrafenissen moest gaan regelen. Want zulke zaken zijn nu eenmaal dringend.

Mijn eerste vriendje vond het bieper gedoe al snel te omslachtig dus kreeg ik van hem mijn eerste gsm. Vanaf toen was ik echt bereikbaar. En het voelde alsof dat ook zo moest zijn. Ik werd beste maatjes met mijn Nokia 3310, wat later één van de classics zou worden onder de gsm’s. Daar is het kwaad ontstaan. De grondleggers van de digitale detox zullen voor mij naar dat beginpunt terug moeten grijpen om de verslaving van de latere smartphone in kaart te brengen.

Want… die smartphone kwam er. Heel eenvoudig sloop hij mijn leven binnen. Via een actie van een telecombedrijf die hem aanbood aan € 1,00! Ik kon hem niet weigeren want het zou vooruitgang betekenen: ik kon er 24/7 mee op het Internet. Of ik ook de behoefte had om 24/7 bereikbaar te zijn voor Jan en Alleman, dat vroeg ik me toen niet bewust af. Maar dat bleek common sense. Dus daar begon het. Ik moest nu letterlijk de draagbare telefoon overal met me meesleuren want verzenders konden de tussenstanden van het ontvangst van hun berichten traceren. Via Whatsapp gebeurde dat met één of twee vinkjes, eerst grijs en dan blauw gekleurd. Bij de laatste kleurschakering verwachtte mijn berichtenverzender dat er bovenaan zijn scherm “Sofie aan het typen” kwam te staan want in deze tijden was een onmiddellijk antwoord onontbeerlijk. Dacht ik. Dacht de halve wereld. Dacht de hele bevolking onder de 35+.

Op een bepaald moment nam ik dat gemeen gedachtegoed gewoon over. Het is echt vreemd hoe snel wij als mens onbewust gewoontes van onze omgeving kopiëren. Of we daar beter van worden vragen we ons niet af.

Tot het te laat is en je beseft dat je er niet beter van werd. Want waar draaide deze verslaving op uit? Ik werd zelf de belager van mijn ontvangers. Mijn focus werd gelegd op het aantal vinkjes en de kleurverandering. Het knipperen van mijn ogen ging blijkbaar sneller dan de overgang van grijs naar blauw want zoals bij het wegtikken van de minuten op een digitale klok had ik ook op mijn smartphone steeds de sprong gezien. En tevens de onmiddellijke sprong van ‘online’ naar ‘laatst gelezen op’. Frappant hoe snel dat kon gebeuren na de kleurwijziging. Nachtenlang boog ik mijn hoofd over dit fenomeen. Het kon voor mij enkel maar zeggen dat mijn ontvangers ook slachtoffer waren geworden van hun bereikbaarheid. En mij wilden zeggen dat ze niet bereikbaar waren en dus niet meteen konden antwoorden. Ik heb het losgelaten er nog redenen achter te zoeken. Ik antwoord wanneer ik kan en in functie van hoogdringendheid en ik hoop dat mijn ontvangers dat ook zo doen. Liever dat, dan dat ze niet antwoorden en over iets anders beginnen. Want daar heb ik nog geen verklaring voor gevonden via de functies van mijn smartphone.

%d bloggers liken dit: