Verveling

Omdat ik sedert dinsdag aan de zitbank gekluisterd ben om mijn kersvers geopereerde tenen in alle rust te laten genezen is er een nieuwe ervaring in mij geslopen. Verveling. Ik voel me net een onevenwichtig uit balans gebrachte cartoonheld die al mopperend de vierkantjes van een stripverhaal vult. Niks is goed, alles loopt verkeerd en ik dik dat gevoel alleen maar aan met mijn zeurende stem waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. Toch niet in die proportie.

Mijn dochtertjes verbleven een aantal extra dagen bij de papa zodat ik de eerste dagen in alle stilte kon recupereren. Ik kreeg eindelijk de iPad ook eens in handen waar anders zoveel ruzie over werd gemaakt. Aan het opnemen van musically-filmpjes heb ik me niet gewaagd maar het inkleuren van tekeningen met je vingers waar de dochters altijd zo enthousiast over zijn? Ja, daar kan ik nu ook over meepraten. Ik heb de oplader alvast binnen handbereik gelegd want dat spelletje vreet handenvol batterijpercentage. Maar ook dat begon me dus te vervelen.

Ik zag ondertussen bijna elke kerstfilm en ken de programmatie van vijf-tv vanbuiten. Geen hoogstaande cultuur maar pure ontspanning. Zo ontspannend dat de verveling opnieuw zijn intrede deed.

Rummicub dan maar? Ik moest er dan wel uren voor wachten eer manlief thuis kwam maar voelde zeer snel dat de zitbank geen ideale speelplaats is. Althans toch niet voor Rummicub.

Mijn vingers scrolden over Facebookpagina’s en Instagramaccounts en werkten jaloersmakend. Dan heb ik het nog niet eens over het instaproofgehalte van sommige foto’s maar iedere hoofdrolspeler op elke selfie lijkt over een gelukkig paar tenen te beschikken.

Het lijkt alsof ik naast de zwarte draad die door mijn grote tenen loopt er ook een rode draad in mijn vervelend leventje is bijgekomen. De rode draad van de saaiheid der dingen.

Ik heb dit totaal verkeerd ingeschat. Wanneer mij dat overkomt bij het volgen van een verkeerde route naar een onbekende bestemming draai ik gezwind aan mijn stuur en corrigeer ik mijn inschattingsfout onder de zachte aanmoedigende stem van mijn gps. ‘Probeer om te keren’ fluistert ze me toe. Omdat ik haar licht Hollands accent steeds minder luid zet.

Maar in dit geval kan ik mijn inschattingsfout niet meer corrigeren. Ik kan niet meer omkeren. De zwarte hechtingsdraadjes vormen nu de rode draad in mijn leven. Gewond. Gehecht. Pijnlijke zaak.

Is er dan werkelijk niks positiefs aan? Jawel hoor. Ik zie mijn lieve buurvrouw alle dagen want zij komt mijn wonden verzorgen. Mijn dochters lijken ineens toch over opruimskills te beschikken en manlief heeft zich ontpopt tot de manager van het huishouden: supermarkten bezoeken, alle bakkers afgaan op zoek naar het juiste brood, thermossen thee zetten en groene gezonde smoothies maken. Hij kan het allemaal.

En plots krijg ik dan toch een geweldig goed idee om een boek te beginnen lezen. Want lezen, dat is ontsnappen uit de werkelijkheid. Dat is op de schouders van het hoofdpersonage meekijken naar zijn of haar avonturen. In dit geval gaat het over ballet dus ze beschikt waarschijnlijk over een gezond stel tenen. Hoe dit verhaal verder eindigt lees je zodra mijn boek uit is. En ik weer even uit mijn verveling stap om te kunnen schrijven. Want zei een wijze vrouw niet ooit “the cure for boredom is curiosity”.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: