Leven op grote voet

Het moet inmiddels iets meer dan acht jaar geleden zijn wanneer ik voor het laatst zelf een poging ondernam om mijn voetjes te verzorgen. Sinds mijn bolle zwangere buik mijn homemade pedicure in de weg zat, bezocht ik met regelmaat van de klok meerdere schoonheidsspecialistes om mijn poezelige voetjes te verwennen.

Keer op keer gleed ik bijna uit mijn schoenen van de zachtheid maar braken de ingegroeide zijnagels mij zuur op en de nodige ontstekingen kreeg ik er gratis en voor niks bij.

Nadat ik de laatste keer na een pedicure op de spoed zat en de dokteres verdoofde met een venijnige prik de grote teen van mijn linkervoet stond mijn besluit vast. Of ik hakte mijn tenen er af of ik ging er iets aan laten doen.

Eergisteren lag ik dus onder het mes. De voetchirurg ontfermde zich over mijn grote teennagels en na een diepe narcose werd ik wakker met twee Chinees ingepakte voetjes. Ze leken werkelijk ook een maatje kleiner. Ik kwam verdacht dicht terug bij de maten van de kindercollectie.

Overdag houd ik me strikt aan mijn schema met pijnstillers maar ‘s nachts loopt dat wel eens mis en geraak ik verveeld omdat ik me geen kant op kan draaien. Dus al twee nachten bijna hetzelfde verhaal.

Mijn eerste keer wakker om 00.40u… het lijkt of mijn voeten twee bakstenen zijn… zo opgezwollen en te klein voor het aangereikte verband. Ik laat alvast de dafalgan in het glaasje oplossen… nochtans lig ik nog steeds in een rechte lijn dwz met mijn voeten een vijftal centimeter omhoog… zou het niet genoeg zijn? Ik maak moeizaam een nieuwe constructie met een worstkussen.

Één kussen blijkt niet voldoende dus ik schuif er een tweede achter zodat het eerste blijft liggen. Vermits ik ook niet met mijn hoofd onder de zeespiegel wil liggen verhoog ik ook daar de gelederen en lijkt mijn evenwicht teruggevonden.

De dafalgan bruist luid in mijn glaasje water. Ik drink hem leeg in slokjes en een derde van het poeder blijft licht opgelost tegen de glaspartijen kleven. Naspoelen is noodzakelijk om de laatste restjes pijnstiller mee binnen te krijgen en de mentale hoop te koesteren dat dit mijn worstjes van tenen weldra zal reduceren tot hun normale en oorspronkelijke formaat.

Het herwonnen evenwicht in mijn rug lijkt me alvast een pluspunt. Mijn schouders worden nu door vier hoofdkussens ondersteund en mijn logge benen door drie kussens gedragen. Met de twee boxspringmatrassen en de matrastopper voel ik me bijna een prinses op de erwt, doch ver verwijderd van haar sprookjesprins die deze nacht haar niet vervoegd heeft. Voordeel is dat het nachtlampje aan kan om de opgelopen schade te inspecteren en zo meteen de tv de kamer zachtjes gaat verlichten en vervullen met een slaperig programma op dit nachtelijk uur. Het tweede medicijn dat ervoor moet zorgen dat ik opnieuw in slaap val.

Tijdens de tweede nacht voel ik eenzelfde pijnscheut door mijn linkervoet gaan. Ik wil het licht aan doen om een kijkje te nemen. Voorzichtig waarschuw ik manlief dat hij weldra door een lichtinval gewekt gaat worden. Hij mompelt dat het oké is en biedt aan een ijskompres voor me te halen. Drie uur later aanschouwen we hetzelfde tafereel. Ik koester de ijdele hoop overdag beter te kunnen slapen met de toxische mix van pijnstillers in mijn lichaam en mijmer alvast over een detoxkuur na de feestdagen om niet alleen te ontgiften van de kerstkalkoen en talrijke hapjes maar tevens van de witte poeders in mijn lijf die nu zo goed voor mijn nieuwe Chinese voetjes zorgen.

%d bloggers liken dit: