Citytrip Marrakech

Mijn ex man ging op vakantie. Zomaar. In begin december. Stiekem was ik jaloers. Hij vroeg me de kinderen bij te houden. Een nachtje voor zijn vertrek en een nachtje voor zijn thuiskomst. Geen probleem uiteraard.

We hebben een ingewikkelde kindregeling. Voor de meisjes duid ik de dagen in kleur op de kalender aan. Papa is blauw en mama roze. Uiteraard.

In december kleurden dus een aantal blauwe dagen opnieuw roze en mijn systeem maakte me er alert op dat er iets niet klopte. Het was anders en ik voelde me anders dan anders. Dus ik werd moe. Zaterdagavond kroop ik tijdig in bed en zondag geraakte ik moeizaam wakker. Geen meisjes die ‘mama’ riepen want het was een blauwe dag die blauw was gebleven.

Vermits ik niet uit mijn bed geraakte bracht het lief het ontbijt tot bij mij. Ontbijt op bed, het was lang geleden. Uiteraard.

Het lief volgt de politieke gebeurtenissen. Ik zapte vanuit bed naar ‘de zevende dag’. Dat kon ik nog net. Ik vroeg mij af of ik naar een politiek debat keek of naar een reisprogramma. Marrakech was the place to be voor een citytrip blijkbaar. Stiekem droomde ik weg dat ik op vakantie ging. Zomaar. Het werd een gekke droom want een zekere Louis bracht me met het vliegtuig naar Marrakech en daarna vergezelde een Michel me nog naar New York. Ik hoorde nog flarden van politieke gesprekken en werd na anderhalf uur opnieuw wakker.

Het lief zei dat de zon scheen. Ik herinnerde mij dat het een blauwe dag was. In een flitsende beweging stond ik op, vergat ik te lunchen en trok ik mijn winterjas aan. Marrakech en New York zou ik die middag niet meer halen maar de Zandvlietse bossen ongetwijfeld nog wel. 20.000 stappen op mijn teller en een kennismaking in het bos met een ander wandelend koppel rijker voelde ik gisteravond mijn benen niet meer. Ik vroeg me af of Louis en Michel ook zoveel afgestapt hadden op hun citytrip… Vlaanderen vakantieland is veel vermoeiender.

%d bloggers liken dit: