De boekenclub

Terwijl ik wacht tot de oudste dochter klaar is met haar dansles, besluit ik me nuttig bezig te houden in de koffiehoek van ons cultuurcentrum. De koffie is gratis, ze hebben er van die subtiel geurende lindethee en ondanks het druilerige weer is er opvallend veel lichtinval.

Waar ik deze ochtend geen tijd had om de laatste hand aan mijn manuscript te leggen, dacht ik nu op anderhalf uur die verloren tijd in te halen. Tevergeefs want ik vergat mijn laptop. Tevergeefs want vergeet de rust en de stilte wanneer de leesclub ook aanwezig is. Ik zou kunnen zeggen dat ik hen stiekem aan het afluisteren was. Maar zo stiekem moest het niet gebeuren want de zes dames praatten honderduit over een boek dat de Tweede Wereldoorlog als thema heeft. Zelf maakten ze de oorlog mee als pasgeboren baby’s en ik hoor hoe hun moeders het bos in renden met de kinderwagen om te schuilen voor de bombardementen. Over het boek zelf blijven ze opvallend stil. Niet iedereen las het reeds uit dus wordt de apotheose nog niet prijs gegeven.

Ze schakelen over op een gesprek over hun leestempo, hun leesgewoonten en het idee om vooral oudere boeken te lezen omdat ze daarvan meteen zes exemplaren uit alle Antwerpse bibliotheken kunnen ontlenen. Blijkbaar zijn een aantal onder hen ook fan van e-books.

Vooral op vakantie blijkt lezen voor alle dames een aangename tijdsbesteding te zijn. Eentje vertelt dat ze vroeger in de auto altijd één bananendoos mee mocht nemen waarin ze haar boeken mee kon smokkelen in de koffer van de auto naar warmere oorden. Dan lijkt me het gebruik van een e-book inderdaad wel handiger.

Ondertussen kramen ze op en laden ze hun boeken terug in hun bananendozen, euhm ik bedoel handtassen en heb ik nog geen flauw idee welk boek vandaag voorwerp was van hun bespreking.

Het brengt me op het idee om in de plaatselijke bibliotheek meteen zes exemplaren van mijn toekomstig eerste boek te deponeren zodat de dames van de leesclub er hun druilerige woensdagnamiddag aan kunnen spenderen. Ik wil zelfs een lezing komen geven en hen trakteren op bananentaart bij hun gratis koffietje. Stiekem hoop ik dat ze dan nog een aantal vrienden en kennissen meebrengen en we van de cafetaria kunnen verhuizen naar de concertzaal.

De concertzaal!!!!! Snel grabbel ik mijn spullen bij elkaar en drink ik de laatste koude druppel lindethee op. Ik ren de trap op naar de zaal en neem plaats in een zeteltje. Twee minuten later verschijnt de oudste dochter op het podium en laat ze haar beste dancemoves zien. So you think you can dance? Yes she can!

Na een spetterende show druk ik haar op het hart dat dromen er zijn om waar te maken. Net zoals mama altijd droomde van boeken schrijven… en die droom maak ik binnenkort waar. Yes I can!

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: