Zwarte Piet

Ik trap hiermee waarschijnlijk een open deur in maar ik vind het echt vervelend dat je deze dagen niet meer gewoon over Sinterklaas en Zwarte Piet mag spreken. Zoals door de voorstanders van deze benamingen al herhaaldelijk aangehaald: het zijn volwassen mensen die aanstoot geven aan deze goed bedoelde titels, niet de kinderen. Als kind hou je toch vooral van de spanning of Hij nu echt wel gaat brengen wat je wou. En of je stiekem ‘s nachts al eens zou gaan kijken of hij al geweest is. Althans, zo beleefde ik als kind de Sinterklaasperiode toch.

Op een winterse decemberdag bracht hij voor mij en mijn zusje veel mandarijntjes en chocolade ventjes en ook wat speelgoed natuurlijk. Wat dat exact was herinner ik me niet meer maar ik weet wel dat er aan mijn schoen een kleurboek lag. Ik vond me in het tweede leerjaar zeker nog niet te oud om plaatjes in te kleuren. Ik vond van mijzelf ook dat ik het telkens beter deed. Waar ik nu mijn jongste met haar wijsvingertje blokjes zie aantikken op het scherm van de I-pad totdat haar digitale tekening volledig van alle kleurschakeringen voorzien is, gebruikte ik in de jaren tachtig natuurlijk nog gewoon een old school kleurpotlood.

Na het verorberen van een zoet witte chocolade ventje vergezeld van een witte boterham bedolven onder een laagje boter was ik klaar om aan een kleurprent te beginnen. Ik bladerde door het boekje en zag tot mijn verbazing dat iemand mij voor was geweest. Kriskras stonden er op een paar prenten grote blauwe en groene lijnen getrokken. Ik keek van mijn kleurboek op naar mijn zusje die toen in de laatste kleuterklas zat. Onmogelijk dat zij nog zo lelijk buiten de lijntjes kleurde. Maar wie had dit dan gedaan?

Op zoek naar het verlossende antwoord stapte ik gedecideerd naar mijn moeder. In de hoop dat zij met mij de dader kon ontmaskeren. Mijn moeder deelde me doodleuk mee dat Zwarte Piet dat gedaan had. Mijn ogen werden ontzettend groot van ongeloof! Dit was nog minder waarschijnlijk dan mijn kleine zusje. Zwarte Piet? Die doet zoiets niet! Dat wist ik wel zeker. Zwarte Piet kan echt heel mooi kleuren, daar was ik rotsvast van overtuigd. En dat hield ik ook vol tegenover mijn moeder.

Maar wat was er dan wel aan de hand. Ik voelde dat er iets niet klopte. En al helemaal toen mijn moeder door haar knieën zakte om op ooghoogte met me te kunnen spreken. Het was eerder fluisteren. ‘Sinterklaas bestaat niet’, zei ze. ‘Ik heb die boekjes in zesvoud gekregen toen jullie nog heel klein waren en nu leg ik er elk jaar eentje bij jullie schoen. En waarschijnlijk heb je er toch eens in gekleurd toen je ze de eerste keer kreeg en dat was me nu ontgaan wanneer ik ze de tweede keer aan je gaf.’

Daar zat ik dan. Ontnomen van een stukje kinderfantasie. Een fantasie verzonnen door grote mensen. En diezelfde grote mensen willen er nu iets anders van maken.

Ik ben toen heel hard beginnen kleuren over de strepen zodat ze onzichtbaar werden met ontzettend veel bewondering voor Zwarte Piet. Want ik ben er nog steeds van overtuigd dat Zwarte Piet mooi kan kleuren.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: