Geprikkeld

Geprikkeld

Fleur Van Groningen. Ik las haar boek “Dat kleine geluk”. En ook “Leven zonder filter”. Ik ben bij haar terecht gekomen door een aantal zoekfuncties via Google te raadplegen en na de stille wenk door mijn psycholoog dat veel van mijn gedragingen en ervaringen onder de noemer “hoogsensitief” thuishoren.

Ik herinner me nog heel goed dat ik rond mijn elfde regelmatig appelflauwtes had. De veranderingen in mijn opgroeiend vrouwelijk lichaam met hormonen brachten me soms letterlijk van mijn stuk en een aantal keer voelde ik flanellen benen en een soort grieppiek door mijn lichaam gaan waardoor ik mijn evenwicht verloor en de grond kuste. Een stoere jongen uit mijn klas noemde me steevast “flauw” en het maakte mij verdrietig. Tot op de dag van vandaag moet ik aan zijn woorden terug denken wanneer ik hem nog eens in het straatbeeld zie.

Pas 24 jaar later werd mijn sterke emotie rond dit woord gekaderd. Samen met alle kinderleed dat ik me in de wereld aantrok en mijn hevige hoofdpijn telkens ik een werkdag onder een TL-lamp moest doorbrengen, horen ze gewoon bij wie ik ben: hoogsensitief.

Toen ik “Leven zonder filter” las voelde ik veel herkenbaarheid. En vaak gaf ik in gedachten Fleur, de auteur, een dikke knuffel voor wie ze was en wat ze schreef. Ze zal wel van die Hollandse gezelligheid houden dacht ik.

Vorige week mocht ik een lezing van haar bijwonen. Even was ik teleurgesteld omdat ze niet Hollands sprak en vond ik het raar dat ik haar dus helemaal anders had voorgesteld. Ze heeft een stoer kantje en is ronduit grappig en ze staat er wel die Fleur. Misschien omdat ze zwanger is en nu ook voor dat kleine hummeltje moet opkomen en niet meer alleen voor zichzelf. Dat heeft mij in ieder geval wel sterker gemaakt, een echte leeuwin voor haar welpjes. Ook al gil ik nog steeds de halve straat bijeen wanneer ik mijn teen stoot en hoop ik dat de vroegere klasgenoot op dat ogenblik net niet passeert.

Mijn oudste dochter kopieert die hevige uitvallen in geval van pijn. Dus krijs ik het nu binnensmonds uit van de pijn in de hoop dat ze mijn voorbeeld niet meer volgt. Maar eigenlijk is ze gewoon haar hoogsensitieve grappige zelve en houdt ze mij een spiegel voor. En daarin weerkaatst mijn evenbeeld.

Dat we beiden geen filters hebben blijkt ook uit het volgende. We verdragen geen lampjes in onze slaapkamer. We kunnen enkel onze ogen sluiten als het pikdonker is. Zo ligt op het controlelampje van haar stekkerdoos een schapenvachtje en ik draai mijn wekker op z’n kop zodat ik niet de ganse nacht zit te staren naar de verlichte digitale cijfers. Zo zijn er nog oneindig veel flauwe voorbeelden maar ze maken ons tot wie we zijn.

Met ouder te worden heb ik er beter mee leren leven en er vooral de voordelen van leren waarderen: een uurtje een concert bijwonen brengt dezelfde adrenaline teweeg als een ganse dag pretpark voor een niet HSP, een dagje pretpark voelt aan als een trip naar Las Vegas en een trip naar Las Vegas… nou ja dat heb ik nog niet geprobeerd maar van het idee alleen al moet ik nu een paar uur bekomen 😀.

%d bloggers liken dit: