Te Gek!?

Te gek voor woorden!? Dit is echt té gek!! Alle gekheid op een stokje… Ben je gek!?

We gebruiken het woord heel vaak in positieve connotatie maar is het nu niet gek dat er rond de negatieve geladenheid zoveel taboe bestaat?

Over iemand die werkelijk met een psychische aandoening kampt ga je waarschijnlijk niet meteen zeggen “die is gek”. Of misschien wel, maar niet in die persoon zijn gezicht. Want labeltjes, en zeker de minder mooie, daar houden wij, mensen niet van.

In het programmaboekje van de 10-daagse van de Geestelijke Gezondheid trok de theatertournee getiteld “Te Gek!?” net door die woordkeuze mijn aandacht. Gedurende deze tien dagen waarbij we aftellen naar de Werelddag van de Geestelijke Gezondheid op 10 oktober, staan we extra stil bij onze mentale veerkracht. Het lijkt iets wat vroeger vanzelf ging en waar nu door een veranderende maatschappij en samenstelling van gezinnen best wel wat aandacht voor mag zijn.

Het project “Te Gek!?” (www.tegek.be) tracht geestelijke gezondheid bespreekbaar te maken en streeft naar een juiste kijk op mensen met psychische problemen. Ik weet niet aan welke kant jij staat, maar als 1 op 4 Belgen er ooit mee te kampen krijgt, heb jij ook vast iemand in je buurt.

Ikzelf stond een tijdje aan die andere kant. De kant waar bijna niemand je ziet of hoort. Je moet soms al verwoede pogingen uithalen voor het trekken van de aandacht van de overkant die gelukkig nog wel de grootste groep vormt.

In de muziektournee die thans loopt langs vele Vlaamse zalen vertellen Eline De Munck en Wouter Berlaen met woord en klank over psychische problemen. “We’re just ordinary people. We don’t know which way to go” van John Legend klonk uit de mond van Eline De Munck opeens heel anders in dit kader. Ik kon de radeloosheid waarmee mensen met psychische problemen kampen haarfijn aanvoelen door de aftoetsende klanken en woorden in me op te nemen. Ik werd geraakt door een broze Eline die me meteen bij het horen van haar stemgeluid een krop in de keel gaf.

Mijn lip heb ik gisteravond tijdens de voorstelling vanbinnen helemaal kapot gebeten om de tranen tegen te houden, maar ze zaten wel te dringen om over mijn wangen te vloeien. Misschien omdat ik ooit aan die andere kant zat dat ik het verdriet zo goed aanvoelde. Geflankeerd door mijn lieve vriend en de stoerheid en stabiliteit die Wouter Berlaen op zijn houten krukje op het podium tentoon spreidde hielden mijn tranen in mijn oogkassen en mijn Kleenex in mijn handtas.

Het breekbare “Astronout” geschreven door singer-songwriter Judith Schepens die zelf haar vader verloren heeft aan zelfmoord en het mooie “the Queen and the Soldier” van Suzanne Vega gezongen door Eline De Munck die vanuit een tweede generatie aanvoelt wat een zelfmoord van je grootmoeder met je kan doen, deden me het warme hand van mijn lief regelmatig stevig vastgrijpen.

De boodschap die deze tournee wil meegeven is er eentje van hoop. Er is altijd een lichtpuntje. Er zijn altijd mensen die je graag zien. Ik had gisteravond het geluk naast zo iemand te mogen zitten en hij naast mij natuurlijk. Want deze woorden uit de voorstelling zijn bij me blijven hangen: je “I love you” is zoveel sterker en dieper wanneer je ook kan zeggen “I love me”. ❤️

%d bloggers liken dit: