Angst

Ik heb een angst overwonnen. En dan nog wel zonder dat ik het in de gaten had. Wat WEL vast staat is dat de angst écht is. Dus het is niet zo dat ik hem mij altijd had ingebeeld en er nu een keer niet aan dacht waardoor hij dan maar verdwenen is en geen huis meer houdt in mijn hoofd.

Mijn angstig hoofd buigt zich namelijk nogal vaak om het gegeven “alleen te zijn”. Zoek daarin het antwoord waarom ik al sedert mijn zeventiende een vriendje heb. Zoek daarin de verklaring van het feit dat alle deuren op slot gaan wanneer ik alleen thuis ben omdat het vriendje moest gaan voetballen. Ik ben zo blij met de rolluiken aan de zes ramen op de benedenverdieping en twee zijdeuren. Want die gaan steevast naar beneden wanneer de maan het wint van de zon en de duisternis van de nacht zijn intrede doet. Ja zelfs om 17u vanaf het winteruur en ook om 16.30u op een regenachtige herfstdag. Ik heb in mijn hoofd gestoken “als niemand mij kan zien, kan ik ook niemand zien. En is er dus niemand”. Een beetje paranoïde misschien, maar het werkt.

Moeilijker wordt het wanneer ik de deur uit ben. En ‘s avonds of O jeetje ‘s nachts alleen thuis kom in een muisstil leeg huis. Mijn autootje is mijn bescherm-cape en daarin voel ik me veilig. Veilig genoeg om van daaruit met vergrendelde deuren de garagepoort te openen via de afstandsbediening die in mijn auto ligt. Veilig genoeg om pas uit te stappen wanneer de garagepoort weer helemaal gesloten is en ik vanuit de zijspiegels kon gadeslaan dat er niemand onder de poort mee binnen kroop.

Ik weet de oorsprong van dit fenomeen niet noch of er een echte grond voor bestaat. Maar het heeft een aantal van mijn dagdagelijkse handelingen wel beïnvloed.

Zo zal ik ook nooit alleen in een bos gaan wandelen? Hey, ik ben Roodkapje niet. Al zou ik de koekjes voor grootmoeder vast gebruiken om de eerste honger van de Wolf te stillen en er veel suiker in doen zodat hij een fameuze dip krijgt en ik het op een rennen kan zetten. Maar dit ter zijde.

Toch betrapte ik me er twee dagen geleden op dat ik gepakt en gezakt met fototoestel, notitieblok en handleiding een Mind-Walk route aan het uitstippelen was ter hoogte van de Kalmthoutse heide. Helemaal alleen was ik natuurlijk niet want een citroengele vlinder vond het leuk om mijn verkenningstocht mee te volgen en dook meermaals op uit de bossen. In ieder geval beter dan die Duitse Wolf die in België gespot werd.

Het was op een onbewaakt moment terwijl ik alleen op een geplaveid paadje door het bos liep en ik de heerlijke rust ervaarde dat ik ook merkte dat ik alleen was. En omdat het gelukzalig gevoel het won van mijn angst ben ik er dus klaar mee. Vanaf nu loop ik alleen door een bos. Voor mijn Mind-Walk avonturen. Het laten zakken van de rolluiken om 17u lijkt me gewoon nog steeds een fijn idee. Bij ons hebben ze namelijk de gewoonte om langs het achterpoortje te komen. En ik de gewoonte om na het avondmaal mijn pyjama aan te trekken….

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: