SOFIE met een “f”

Duizenden kinderen maakten deze ochtend hun opwachting aan de schoolpoort. De ene nam al gretiger afscheid van de grote vakantie en de zorgzame ouders, dan de andere. Voor heel wat instappertjes opent zich vandaag ook een nieuwe wereld: de school. Mijn dochters zijn met een flinke portie enthousiasme aan hun eerste schooldag begonnen. Mijn linkerhand duwde ook zeer enthousiast deze ochtend nog twee keer op de snooze functie van de wekker. Maar de boterhammen zaten tijdig in hun boekentas en hun gebruinde zomerbeentjes tikten rond kwart na acht de pedalen in gang om netjes in het zadel richting schoolpoort te fietsen.

Tussen het blij weerzien van alle vriendinnetjes en vriendjes en het gehuil van enkele nieuwe kindjes door, viel me één persoon in het bijzonder op. In een zee van kalmte keek ze vredig de speelplaats rond en sloeg ze bovengemelde taferelen van blij weerzien en moeilijk afscheid gade. Mijn blik volgde de hare en toen kruisten we elkaar bij het zien van de verschillende emoties bij kids en ouders. Een knik van verstandhouding vloeide uit mijn nek en werd beaamd met een glimlach. Niet alleen verstonden we elkaar wat deze eerste schooldag opnieuw teweeg bracht, ik begreep ook haar nieuwe stappen op onze school.

Ik wil niet mysterieus overkomen maar ik wens wel de privacy van deze rustige persoon te bewaren. Maar als jij morgen voor de tweede schooldag met een nog enthousiaster of net nog droeviger kind op de speelplaats toekomt, dan is er vast ook een volwassene die evenveel “mixed emotions” door zijn lijf voelt gieren. Misschien is het die mama die haar kleuter voor de tweede dag op rij moet achterlaten in handen van de juf onder luid protest van de kleuter. Misschien is het die papa die net verhuisd is naar jouw dorp en zich nog geen weg weet naar de nieuwe klas van zijn tienjarige zoon. Misschien is het de nieuwe turnjuf die pas afgestudeerd in haar gloednieuwe schitterende sportschoenen haar eerste lesje komt geven. Ook die volwassenen mogen wel eens een hart onder de riem gestoken worden. Want het is geen geheim dat kinderen flexibeler omgaan met veranderingen. Die slaan er zich in de loop van deze week wel door. Maar die piekerende volwassenen denken om vijf na tien aan het koekje dat hun kind opeet tijdens de eerste speeltijd. En om tien voor twaalf aan de warme thee die toch niet te heet gaat zijn tijdens de middagpauze. Of om drie na één of hun kleine spruit het toilet wel heeft gevonden. Wij volwassenen piekeren de hele dag door.

Daarom dat ik het deze ochtend al voor één iemand in het bijzonder draagbaarder wou maken. En eerlijk? Ik heb nog niet aan mijn meisjes gedacht deze voormiddag. Maar wel aan mijn mysterieuze vriendin die dat super goed gaat doen vandaag!

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: