Perceptie

Nog twee weken zou ik mijzelf voor elke maaltijd naar de gemeenschappelijke eetzaal slepen. De ongevarieerde ziekenhuiskost kwam inmiddels mijn oren uit. Al drie maanden zocht ik onder de dikke laag saus naar het stukje vlees of vis dat me aangeboden werd.

Mijn vreemde honger naar citroenen werd daardoor op de één of andere manier groter. Nee, ik was niet zwanger. Ik verbleef in het ziekenhuis om op een begeleide manier van mijn burn-out te herstellen. Althans, dit bleek achteraf de eerste stap van een nog lange weg.

Verwoed zocht ik me een weg naar de dichtstbijzijnde supermarkt om dit gele (in mijn ogen goddelijke) fruit massaal in te slaan. Ik perste citroenen dat het een lieve lust was en na een paar dagen bleef de dikke saus niet meer zo heftig op mijn maag liggen.

“Detoxen” is het modewoord voor mijn drang naar citroenen. En nog enkele kuren volgden. Onder begeleiding at ik tien dagen plantaardig en voelde ik me als herboren. Zelfs 48u enkel watermeloen konden me bekoren. Tijdens die laatste retraite kreeg ik de goedbedoelde boodschap mee “back to basics” te gaan. Ik werd er bewust gemaakt van de herkomst van ons Belgisch rund en de geïndustrialiseerde melkproductie.

In een flashback kwam ik als driejarige op de boerderij van mijn grootouders terecht. Een ooi had te veel lammetjes dus moesten ze bijgevoed worden door mijn kleuterhandjes met een papflesje. Dit wad zoveel leuker dan mijn onbeweeglijke poppen te verzorgen. De weerstand die ik moest bieden aan de korte snokken van de dorstige lammen herinner ik me nog haarfijn. Net als mijn lieve grootmoeder die me letterlijk een steuntje in de rug gaf, opdat ik niet achteruit zou tuimelen.

94 was ze, toen ze zelf viel. Een gebroken heup veranderde haar gedetoxte wereld. Ze kwam terecht in een rollercoaster van ziekenhuisopnames, operaties, revalidaties en kinesitherapie. Ze at vermoedelijk dezelfde witte saus over haar vis en vlees. Maar ze genoot ervan! “If you stumble, make it part of the dance” moet ze gedacht hebben. Toen ze na maanden met haar armen hoog in de lucht gegooid uit haar rollercoaster mocht stappen richting het thuisfront, verzon ze excuses.

Ze had genoten van het hotelgevoel en wou geen koeien meer gaan melken of lammetjes bijvoeden. Dus ze sloot thuis haar hoofdstuk af en maakte met haar rollator rechtsomkeer richting het plaatselijk rusthuis. Daar vertelt ze nu als bijna 100-jarige allerlei sappige verhalen tegen haar zeven achterkleindochters, onder het genot van een lepel dikke witte saus.

%d bloggers liken dit: