SOFIE met een “f”

Tijdens mijn ontbijt blader ik door een tijdschrift. Een modetijdschrift dacht ik, met een overzicht van de laatste nieuwe combinaties tussen gestreepte broeken en gebloemde hemdjes. Met een bikinishoot waarbij het fotomodel geflankeerd wordt door tropische vogels. Om de lezer het idee te geven zich meteen op een zonovergoten bestemming te wanen.

Die pagina`s vullen achteraan de bladen van het tijdschrift. Om één of andere onverklaarbare reden lees ik vaak een tijdschrift van achteren naar voren.

Vooraan lees ik echter een grillig verhaal. Op een zonovergoten plek uiteraard. Maar aan de verkeerde kant van de evenaar. Een jong meisje met zoveel in haar mars kwijnt nu weg in een vluchtelingenkamp omdat haar vader haar ruilde voor 35 koeien aan een veel oudere hooggeplaatste officier.

Het lijkt een ver-van-mijn-bed-show. Toch heb ik ook zo’n meisje gekend. En alsof het toeval is, dook ze gisteren ineens terug op in mijn leven.

Vorige zomer deelde ik drie maanden een kamer met dit meisje in het ziekenhuis waar ik verbleef. De eerste drie weken kreeg ik de kans om op een eenpersoonskamer op mijn positieven te komen. Zodra dat gebeurd was, was ik klaar voor de volgende stap: mijn grenzen verleggen. Van mijn piekfijn naar bloemen geurende kamer kwam ik terecht bij een 21-jarige sloddervos met andere ideeën over orde. Maar wat heeft het mijn kortzichtige wereld verruimd. Drie maanden deelde ik lief en leef met deze 21-jarige schoonheid. Onder het masker van de goedlachse spontane meid ging heel wat verdriet gebukt. Uitgehuwelijkt op haar zestiende, maar er aan kunnen ontsnappen om dan een jaar lang van school gehouden te worden en thuis opgesloten te zitten. Ineens leken mijn problemen anders, minder erg, doch heb ik er geleerd dat iedereen zijn rugzakje heeft en er ook plaats mocht zijn voor mijn eigen verdriet.

Dus zo ver is die show niet van mijn bed. Met een beige gordijn ertussen stonden onze bedden misschien amper een meter uit elkaar. Zij sliep overdag, ik ‘s nachts. En toch heb ik veel aan haar aanwezigheid gehad. Ik sliep ineens beter dan op mijn kamertje alleen. Die arm rond mijn schouder en het aangeven van de Kleenex waren ook steeds warme gebaren.

Ik vraag me af of het meisje uit het tijdschrift in haar vluchtelingenkamp ook op steun kan rekenen van andere vrouwen daar. Want af en toe steun uit onverwachte hoek kan wonderen verrichten.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: