SOFIE met een “f”

Na mijn detoxkuur (die trouwens goed geslaagd is) dacht ik eraan de draad opnieuw op te pikken bij de Bodystyling. Ik werd er gewikt en gewogen en het bewust eten had me enkele centimeters minder opgeleverd. Mijn vetpercentage was gedaald en mijn spiermassa gestegen. Zo hoort dat blijkbaar. Waar ik vooral bij bleef stilstaan was mijn metabolische leeftijd: 24 lentes jong. Daar kan geen botox tegenop dacht ik bij mezelf. Ik zweer voorlopig de chlorella en spirulina nog niet af in de bananensmoothie als ontbijt.

Ik voelde me niet alleen jonger maar ook energieker. Die detoxkuur had me overduidelijk deugd gedaan. En het gaf me meteen moed om dit gewoon vol te houden. Mijn vriendin vond me saai toen ik een watertje bestelde maar ik lachte het weg. Zolang zij af en toe een glaasje cava neemt, zal ik wel minder saai worden.

Na een drukke zaterdagmiddag op een schoolfeest waarbij ik opnieuw water dronk en tijdens de BBQ het gezondste alternatief koos (de zalm in papillot) viel ik ‘s avonds moe en voldaan in een vredige slaap. Na een ononderbroken nachtrust was ik klaar om gezwind uit bed te rollen. Dacht ik…

Waar was mijn energiek lichaam gebleven? Metabolische leeftijd van 24? Mijn minder getoxiceerd lichaam? Zondagochtend! Ik zou eitjes maken voor mijn nieuw gezin van vijf… Ik dacht na hoe ik na mijn twee keizersnedes had geleerd op mijn zij uit het bed te rollen. Zelfs dat lukte me niet.

Ik moest me op mijn linkerzijde draaien, die blijkbaar nog wel een rolllende beweging aankon, om dan op handen en knieën achterwaarts uit mijn boxspring te klauteren. Ik zat werkelijk met een ei! Niet in de spreekwoordelijke zin waarbij ik iets niet durfde te zeggen, maar in mijn heupgewricht waardoor mijn rechterbeen geen vloeiende draaibeweging meer kon maken.

Trager als een slak daalde ik de trap af. Om dan aan de keukentafel op een stoel te rusten en meteen weer recht te veren van de pijn want mijn ei stak in mijn dij.

Manlief kookte de eitjes en zorgde voor de pistolets. Ik liet me in de tuin opnieuw zachtjes zakken op een stoel en maakte voor de kids soldaatjes uit hun pistolets, die bewegingen gingen nog goed.

Hoe meer beweging er in mijn lichaam kwam des te flexibeler werd ik en de zondag ging voorbij. Eenzelfde patroon van nachtrust later betekende een zelfde manier om uit bed te klauteren: moeizaam en op handen en knieën.

Enkele uren later (nadat de buurvrouw zich buitengesloten had, haar ouders de reservesleutel brachten en mij naar de dokter vervoerden want zelf autorijden zat er niet in) hoorde ik de dokter de dame in de wachtcabine naast me toespreken: “mevrouw, gezien uw leeftijd zit u met slijtage, nog net geen hernia”. Mijn ei werd groter. Even later verscheen de man in mijn cabine. Ik zei meteen dat ik hoopte dat hij niet over de leeftijd begon. Ik wil geen normale slijtage in de vorm van een ei in mijn heup noch moet ik doen alsof ik 24 ben want ik ben 37. Maar ik wil normaal functioneren zoals een 37-jarige dat kan.

Ik tilde voorzichtig mijn jurkje op en de dokter bekeek mijn heup van alle kanten. Het verdict: er was iets verschoven in mijn heupgewricht. Dus was er plaats voor… een ei. Negen beurten kine zouden het gedoe kunnen klutsen en dan zou ik ervan af zijn. Wordt vervolgd….

%d bloggers liken dit: