Elfjes bestaan!

Het afgelopen verlengd weekend is een beetje aan me voorbij gegaan. Dat komt omdat het volledig in het teken stond van de dansvoorstellingen van mijn oudste dochter. Ik versleet veel tijd in mijn auto om haar naar de repetities te brengen, terug naar huis te keren om detoxwaardig eten te bereiden, terug te keren om de voorstelling mee te maken en terug naar huis te keren om dochterlief moe in haar bedje te steken.

Maar wat was ik fier op haar. Als één van de jongste danseresjes bij de musicalvoorstelling “Peter Pan” ontpopte ze zich als een boselfje dat aan de zijde van Tinkerbell het publiek probeerde te overtuigen dat elfjes bestaan. Drie uur lang mochten we weer allemaal kind zijn en deden die kleine elfjes me écht in hen geloven. Met zoveel enthousiasme drie dagen op de planken staan, er moet wat wilskracht voor nodig zijn.

Haar laatste elfenstof was gisteren om 16.30u op. Zeer vermoeid en met tranen in haar ogen nam ik mijn klein elfje mee naar huis. Thuis werd de betovering verbroken want ze ontaarde in een koppig ezeltje dat niet wilde gaan slapen.

Na haar toch stevig toegedekt te hebben besloot ik weer één van mijn zelfverwenboeken te lezen. Na twee pagina`s verscheen mijn koppig ezeltje aan mijn zetel om me ervan te verzekeren dat ze niet kon slapen. Nochtans vertoonde ze alle kenmerken van een slaperig meisje: wallen onder de ogen, geeuwen, slappe armen en benen. Besluitvaardig toonde ik haar opnieuw haar bed.

Vijf pagina`s verder in mijn boek kwam zelfde ezeltje weer naar beneden om me mee te delen dat ze zo graag bij mij wou zijn. Ja, die woorden werken nog steeds bij mijn moederhart dus nam ik haar op mijn schoot en dronken we samen van mijn rooskleurige thee.

Vanuit mijn oogpunt keek ik op haar bolle wangen en wipneusje. Het deed me denken aan haar babyjaren waarin ze in zelfde positie op mijn schoot lag na haar papflesje en in slaap viel. Ze was meteen weer gewonnen voor dat idee om op mijn schoot in slaap te vallen. Na enkele lieve zachte woorden bracht ik haar weer naar bed.

“Mama, volgend jaar wil ik een grotere rol in de musical, met meer tekst!” kwam er geeuwend uit haar mond. Met slaperige oogjes keek ze me lief aan. En ik? Ik was weer apetrots. Want ondanks haar vermoeid weekend had ze toch nog de moedige gedachte te groeien in haar musicalavontuur. En dat doorzettingsvermogen is zeker niet aan me voorbij gegaan.

%d bloggers liken dit: