SOFIE met een “f”

Gisteren lokte de stad me weer. Het Antwerpse “eilandje” en meer bepaald de Waagnatie was the place to be. Binnen een week zal deze locatie ingenomen worden door zomerbar Bocadero. Dit weekend kan je er nog tientallen gerechtjes degusteren van verscheidene toprestaurants op “Antwerpen proeft”.

Nu had ik eerder een gevoel van “Antwerpen werkt” want het was voor sommigen dan wel een brugdag na de feestdag van donderdag jongstleden, het was eerder rustig op het evenement. Je moest niet te lang aanschuiven voor je gerechtjes en er stond ook meer personeel achter de bar dan dorstig te laven bezoekers voor de bar.

Mijn vorige bezoek aan Antwerpen zat nog vers in mijn achterhoofd, dus vanaf het ogenblik dat ‘s ochtends mijn ogen open gingen (en dat gebeurt op brugdagen jammer genoeg eerder dan op werkdagen) kwam mijn schoenendilemma opsteken. Ik loop sedert mijn debacle van vorige zondag met een tweede huid op beide (!) hielen rond. Zou ik het mijn voetjes opnieuw aandoen om ze een paar centimeter de hoogte in de jagen?

Netjes stalde ik mijn sneakers uit in mijn dressing. Toen keek ik via mijn smartphone naar het weerbericht, de weersvoorspelling en ook een keer op de buienradar. Verdict: het zou een zonnige vrije dag worden. De priemende zon die via de slaapkamerraam zich een weg baande naar mijn ogen, bevestigde de zonovergoten voorspelde dag.

De zon zou in eerste instantie mijn schoenenkeuze niet beïnvloeden, maar wel mijn kleding. Een los A-lijn jurkje met sneakers? Een broek eventueel met een luchtig bloesje, met sneakers? Ik probeerde verschillende combinaties uit en telkens pasten de sneakers er perfect bij, maar de kleding kon me niet overtuigen.

Totdat ik daar ineens een zwierig zwart plissé rokje met bordeaux boordje onderaan terugvond tussen mijn rokjes. Daar was ik eerlijk gezegd al een tijdje naar op zoek. In zelfde bordeaux-kleur had ik een bloesje dat daarbij matchte en ergens bevond zich ook nog een satijnen bomberjacket.

Één voor één bekeek ik mijn sneakers. Of de kleur deed me weglopen, of het model was niet elegant genoeg naar mijn mening. Één paar bleef over die het vooral qua kleur dan goed deed om met mijn zwierige zomeroutfit te combineren. Ik nam ze op aanraden van manlief toch maar mee.

Aan mijn voeten preken echter zwarte fijne sandaaltjes. Met een hak van 9 centimeter. Een stilettohak van 9 centimeter.

1.63 centimeter + 9 centimeter = 1.72 centimeter. Mijn wiskunde is oké en de afstand met manlief werd ineens minder groot. ( lees “the little mermaid” in een vorig blogbericht)

Ik zou deze namiddag echt als een flamingo over de houten planken van de Waagnatie flaneren.

Onderuit gezakt in een strandstoel van een geliefd fruitig biermerk at ik mijn overheerlijke Mademoiselle Germaine op van cremerie Germaine en deed ik wat alle andere mensen deden: elkaar gadeslaan. Op één vrouw na zag ik niemand met hakken! Allemaal platte juweeltjes rond hun voetjes. Ik heb er uit geleerd: ik moet beter leren combineren. Er hangt zeker wel een ander rokje in mijn kleerkast om toch op een plat sandaaltje te dragen. “Antwerpen inspireert” dus ga ik aan de slag met wat mijn ogen gisteren gestolen hebben.

O ja, het eten was overigens heel lekker. De kippensaté bij Satay en de gewokte mosseltjes bij Chef at kan ik zeker aanraden. En een ijsje als afsluiter in een ligstoel aan de Scheldekant. Je krijgt daar meteen een overzicht van de laatste nieuwe mode bij. Had ik al vermeld dat gesteeepte broeken het blijkbaar ook heel goed doen dit seizoen?

%d bloggers liken dit: