SOFIE met een “f”

De deurbel gaat. Mijn twee dochters stormen op de voordeur af. Ik heb hen al herhaaldelijk gezegd dat ze niet zomaar de voordeur mogen openen. Bovendien zijn ze nog te klein om door het gaatje te piepen wie er als blind date aan de andere kant staat. Door de brievenbus laten gluren vind ik wat gek, niet?

Ik heb hen ook al herhaaldelijk gezegd dat de postbode die vroeger de pakjes leverde met pensioen is. Dus weeral een reden minder om naar de voordeur te rennen… althans voor mij toch.

Vandaag hadden we een blind date met twee jonge verkopers van “hello fresh”…. ze zagen er ook zeer “fresh” uit, zeker rekening houdend met de hitte van vandaag, dus ze doen met hun verschijning de firma alle eer aan.

Nu kon ik dat natuurlijk allemaal niet door dat gaatje zien. Door dat gaatje zag ik enkel twee jonge mensen. Studenten dacht ik. Ik voelde al meteen wat sympathie dus deed de deur met de glimlach open.

Die glimlach verdween onmiddellijk. Om 18.05u (waarom komen ze eigenlijk langs tijdens etenstijd? Zou het in hun strategie passen?) heb ik met mijn blik de temperatuur in mijn straat enkele graden laten dalen. En dat komt niet door die twee jonge mensen…. het deed me denken aan een eerder voorval met een fris figuur van zelfde firma.

Een paar jaar geleden kon je de reclame voor het leveren van ingrediënten aan je voordeur in een kartonnen doos niet omzeilen. Dus ook ik niet. Het leek me bovendien handig dat ik in mijn drukke bestaan niet meer alle rekken van het warenhuis moest doorzoeken op jacht naar kokosmelk, gember of speltpasta. Waarom verstoppen ze in godsnaam die producten zo goed? En eens ik ze weet staan worden ze plots van plaats verwisseld. Ook daar zit ongetwijfeld een strategie achter.

Vanaf nu zou ik mijn zeldzame (?) producten gewoon in een kartonnen doos aan mijn voordeur kunnen aannemen.

Acht weken later verscheen een vriendelijke “hello fresh” man als blind date aan mijn voordeur. Ik was na acht weken echt compleet vergeten dat hij ging komen met couscous en raapjes. Na een “O nee” en een hand voor mijn hoofd verontschuldigde ik me voor mijn verminderd enthousiasme. Ik had voor drie volwassenen en vier dagen eten besteld. En daar stond ik met mijn twee kleuters en een echtgenoot armer. Zonde van de couscous mompelde ik nog en de doos belandde op de keukentafel.

De volgende ochtend keek de doos me boos aan en ik kerk nog bozer terug. Hoe kon ik dat nu vergeten zijn én kon ik dat in de toekomst vermijden of keek ik alvast uit naar een grotere diepvries?

Ik werd uit mijn gedachten gerukt door gerinkel. Deze keer was het mijn telefoon. Maar wel dezelfde “hello fresh” man als blind date aan de andere kant van de lijn. “Of ik er uit geraakte met mijn vier maaltijden voor drie personen?” Ik vroeg nog naïef hoe hij aan mijn nummer kwam. “Ja, via de leveringsbon mevrouw. Voor het geval u niet thuis bent op het ogenblik dat ik voor uw deur sta.” Hij opperde of hij de gerechten voor me moest komen bereiden. Nu wist ik heel zeker dat dat niet bij in het pakket zat, dus bedankte de man vriendelijk maar resoluut. En mijn account bij “hello fresh” ging op vakantie… voor onbepaalde tijd. Blijkbaar weet de winkelbediende de kokosmelk steeds staan. Ha ja, hij zet hem daar zelf neer bij de andere tropische producten.

%d bloggers liken dit: