Be a flamingo in a flock of pigeons.

Ik zou elegant de zondag doorbrengen. Die afgelopen bloedhete zondag. Waar kan je dan beter vertoeven dan in de drukte van je eigen stad? Weken geleden boekte ik een tafeltje voor twee voor een heerlijke brunch. De Facebookpagina van dit adresje vlakbij het MAS kondigde live muziek aan… ik heb de namen van de artiesten niet onthouden maar het klonk tropisch genoeg om mij vooraf reeds in een mini-festivalsfeer te voelen. Dus hees ik me in een zomerjurkje en matchte ik dat met een paar sleehakken, want ik ging elegant wezen, ja zelfs op een vrije dag.

Dagelijks triggerde de Facebookpagina me opnieuw met de komst van het schitterende muziekoptreden en dito weersvoorspelling. Ik zag mezelf lekker lui onderuit zakken met een mocktail in de hand (en het idee van een cocktail in mijn hoofd… mijzelf brainwashen noem ik dat) en een streepje muziek op de achtergrond… en verder helemaal niets doen. De naam van het adresje leende zich daar trouwens ook uitstekend toe. Lazy Sofie zou het die dag zijn!

De dag voordien deed mijn oudste haar eerste communie. Vragend keken haar grijsblauwe kijkers me aan vergezeld van de prangende vraag welk thema haar communiefeest aanstaande donderdag zou hebben? Ineens besefte ik hoe hoog ik de lat voor mijzelf had gelegd met steeds themafeestjes voor mijn dochters te geven. “Wordt het een eenhoornfeestje mama? Want ik zou liever iets met flamingo’s doen.” Bedrukt keek ik haar aan en vroeg me af of goud ook een thema was? Maar haar enthousiasme stak me toch aan en ik ging mee in het flamingo-verhaal. Opnieuw klink het tropisch.

Dus daar zat ik dan, afgelopen zondag, in de bloedhete stad. Onszelf bedienend uit het buffet aan brood en ander ontbijtlekkers. Op de vraag om 11u wat we gingen drinken bedacht ik dat een cocktail waarschijnlijk te vroeg was en bestelde ik een verse muntthee. Manlief koos voor een latte.

Het viel me op dat niemand drankjes op zijn tafel had staan. Aarzelend vroeg ik de garçon of hij onze bestelling van een dik half uur eerder wel had doorgegeven. Hij stelde me gerust dat alles opgenomen was in het computersysteem maar het koffieapparaat van de warmte wist. De zoute smaak van mijn eigerechtje kon ik nog wel doorspoelen met een versgesperst appelsiensapje.

En toen klonk de muziek. Niet echt tropisch zoals ik het me had voorgesteld…. eerder twee ontsnapte artiesten uit “tien om te zien”. Was dat programma trouwens niet afgeschaft?

Een geweldig idee bereikte mijn bovenkamer! Het was de eerste zondag van de maand. Dus de winkels waren geopend in de stad. En ik had nog een paar flamingo’s nodig. In de vorm van een ballon of afgebeeld op een beker. De vorm maakte niet zoveel uit maar een flamingofeest zou er komen.

Moedig doorkruisten we de binnenstad op mijn sleehakken. Om vijf uur later volledig afgepeigerd op een stoel neer te zakken en mijn voeten niet meer te voelen. Ik troostte me met de gedachte dat ik een paar flamingo’s rijker was en blijkbaar ook enkele blaren. Één op elke voet! Dat gebeurt nu eenmaal wanneer je elegant probeert te zijn…

Maar wat ik me nu af vraag… waarom doen ze maar vijf pleisters in een doosje? Heeft iedereen geen twee voeten? Of moet ik de volgende keer elegant als een flamingo op één been door de stad flaneren?

%d bloggers liken dit: