Bomalarm.

Nine eleven. In 2001 stond op die dag de wereld stil. Ook al gebeurde de terreur op die dag zo ver van mijn bed, het voelde zo dichtbij. Ik worstelde vooral met verslagenheid. Een gevoel van machteloosheid maakte zich meester van mijn lichaam. Alle aanslagen daarna zouden opnieuw een impact op me krijgen, maar die eerste staat nog als het schokkendste in mijn geheugen gegrift.

Veertien september. 2016. Vijftien jaar en vijf dagen na het wereldschokkend nieuws kreeg ik opnieuw een schok door mijn lichaam. Het leek alsof er letterlijk een bom in mijn hoofd ontplofte. Nu ben ik enkel radicaal wanneer iemand mijn geliefden iets aan doet, dus wat was er aan de hand?

Het gebeurde tijdens mijn wekelijks gesprek bij mijn psychologe. Al weken was ik bij haar vaste klant op haar zetel waarin ik steeds zeer gespannen mijn wedervaren van de afgelopen week met haar besprak. Ik had telkens het gevoel mijn rugzakje een beetje leeg te kunnen maken bij haar. Om dan een week later met een nieuwe volgeladen rugzak onderuit op haar zetel te zakken. Ik leek in 2016 wel een verzamelaar van problemen. En 2017 werd al niet veel beter. Nooit gedacht dat een echtscheiding, een foute vriendschap, en nog zoveel meer in mijn rugzakje zouden passen. Maar ik sleurde het dus dagelijks met me mee.

Tot die bewuste 14de september. Toen kon ik het niet meer dragen. Mijn mentale draagkracht was verdwenen en werd een mentale vermoeidheid. En wat er dan met je gebeurt, vind ik heel moeilijk om te omschrijven. Het was alsof ik elke dag opnieuw probeerde mijn mentale batterij terug op te laden door die vermoeidheid in mijn bovenkamer weg te sturen naar mijn lichaam. Doodmoe werd ik er van. Ik kon gewoon niet meer. Dat te moeten toegeven was misschien nog het zwaarste. Ik voelde me een mislukkeling. Ik, die altijd alles kon, met de glimlach, moest me nu gewonnen geven. Dit had ik niet zien aankomen. En dat duwde me alleen nog maar verder weg in mijn vermoeidheid. Een paar huilbuien later en een abonnement op Kleenex brachten helderheid. Ik zou een paar weken rusten en dan kon ik er weer tegenaan. Mijn symptomen leken verdacht veel op een burn-out dus ik kocht daar twee handboeken over en het zou wel goed komen. Tot op de dag van vandaag heb ik die boeken nog niet geopend. Of jawel, ik las de inhoudstafel en verloor onmiddellijk de moed.

Lieve lezers, het wordt tijd dat ik jullie vertel hoe diep ik heb gezeten. Vooral ikzelf wil dat graag kwijt. Wil ik er een taboe mee doorbreken? Ja, misschien wel. Maar ik wil jullie vooral meegeven dat als je er ooit zelf in verzeild geraakt, dat het dan niet het einde van de wereld hoeft te zijn.

Waren de afgelopen twee jaren gemakkelijk? Nee! Absoluut niet! Het heeft me tonnen energie gekost om voor mijn dochters te zorgen. Zodat ik opnieuw mezelf vergat. Maar elke dag heb ik toch het gevoel iets dichter bij de eindstreep te komen. Als die al bestaat.

In de komende maanden wil ik graag een stukje van mijn verhaal met jullie delen. De relevante stukjes. Want ik heb er uit geleerd, laat dat alvast duidelijk zijn. En ik heb een prima alarm voor bommen, althans voor diegene in mijn hoofd…(ik ambieer geen job bij de staatsveiligheid)

%d bloggers liken dit: