SOFIE met een “f”

Ik ben een moeilijke. Wat taal betreft. En dan meer bepaald onze Nederlandse taal. Ze is zo mooi in al haar facetten maar alsjeblieft schrijf haar juist. Misschien ben ik wel gevoeliger voor schrijffouten dan voor de inhoud van een zin. Ik houw van jouw doet me huiveren, ook al zijn de vier woorden welgemeend en komen ze recht uit je hart.

Enkel mijn dochter van net 7 kan zich nog permitteren mij haar liefde te verklaren met een aantal letters te veel.

Maar een volwassen man die me schrijft dat hij met me uit eten wouw. No way dat ik toezeg op een date die al start met schrijffouten. En de datende mannen hebben pech want ik bel niet graag, anders had de mondelinge uitnodiging me waarschijnlijk nog over de streep kunnen trekken. Wouw is een groen Nederlands dorp binnen de gemeente Roosendaal of een roofvogel. En er is geen enkele andere zin in het correct Nederlands waarin de wou met een w wordt geschreven dan in: “Ik wou naar Wouw met jou want daar vliegt een mooie wouw.”

Lees wat je schrijft… het staat toch voor geen meter zouden onze Nederlandse taalburen zeggen?

Maar wat nog erger is… de w vergeten waar ze wel moet staan. “Dat zijn jouw woorden” kreeg ik meermaals te horen in een oude gedoemd om te mislukken relatie. Of beter gezegd dat kreeg ik meermaals te lezen. En dat de relatie gedoemd was om te mislukken had niet enkel met het herhaaldelijk verkeerd schrijven van het bezittelijk voornaamwoord te maken, al hielp die grammaticale fout wel het tempo van het beëindigen van de relatie versnellen met een rotvaart. De eerste keer zag ik het nog door de vingers… “dat zijn jou woorden”… omdat het niet juist geschreven was koppelde ik er in mijn hoofd het idee aan dat het mijn woorden gewoonweg niet waren want ik zou het anders geschreven hebben. Het konden dus onmogelijk mijn woorden zijn… einde discussie. De tweede keer dacht ik aan een vergetelheid. De derde keer was het de schuld van de autospelling. Maar de vierde keer waren alle excuses op en was het gewoon fout, fauwter, foutst of fauwtst… het maakt me niet uit hoe je het fonetisch wil schrijven, de ganse relatie kwam ermee op de helling te staan. En ik struikelde er over. Ik tilde er loodzwaar aan. Want ik begon de mannelijke gesprekspartner te verbeteren. Als ik zelf een foutje typ corrigeer ik dat met “* en dan het juiste woord”. Dus nu deed ik dat bij hem… “*jouw”…. waarop ik een volgend antwoord kreeg: “jaaaaa, jouwwwwwww woorden”. Het raakte me. Het raakte hem ook. Ik had hem verbeterd. Maar het beterde niet. Steevast hield hij het vol om jouw en zelfs uw als bezittelijk voornaamwoord zonder W te schrijven. Ik dacht dat ik nooit een letter zo hard zou missen. Maar het bleek wel het geval. Het werd het begin van het einde en ik wou dat de juf Nederlands destijds meer de nadruk op het belang van het correct uitvragen van je date had gelegd. Dan was mijn fascinatie voor zijn mooie ogen nu groter geweest dan voor de 23ste letter van het alfabet.

One Reply to “Gevoelig voor taal”

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: