SOFIE met een “f”

Over kussende kikkers en dansende olifanten.

Scroll down to content

Terwijl ik eerder dit jaar mijn beurt afwachtte bij de kapper, bladerde ik ongeïnteresseerd in de krant. Mijn nachtelijke escapade van de avond voordien eiste zwaar zijn tol. Ik had echter geen tijd om daar te lang bij stil te staan want ik had alweer afgesproken voor een dance-date met een vriendin. De 20 olifanten, die mijn hersenen leken te gebruiken als trampoline, probeerden mij nog een andere koers te laten varen. Maar de date lag al wekenlang vast. En onder het motto “als je haar maar goed zit” dacht ik dat ik mijzelf nog wel zou kunnen redden voor die avond.

In de krant botste ik op een artikel over “kus de kikker”, zo heet het kasteel waar prinses Sabine Vanquaillie woont en in het Antwerpse seminaries en voordrachten geeft over hoogsensitiviteit en hoe ermee om te gaan (www.kusdekikker.be). Het voelde een beetje letterlijk als een botsing want ik voelde die 20 olifanten allen dezelfde kant uitgaan en mijn hoofd werd zwaar. Rechts vooraan. Diagonaal las ik het artikel door en met mijn haren opnieuw in de plooi dook ik enkele uren later opnieuw het Antwerpse nachtleven in. De 20 olifanten parkeerde ik aan de Antwerpse zoo.

Tevergeefs want de volgende ochtend stonden ze gewoon opnieuw aan mijn bed. Het leek alsof het Belgisch kampioenschap tumbling mijn bovenkamer als locatie had uitgekozen om de wedstrijd te organiseren. Niet alleen had ik dus enorm veel hoofdpijn, ik voelde me ook rotslecht. Overprikkeld. En toen moest ik aan Sabine terugdenken en aan haar kikker. Ik zocht haar website op en las alle pagina’s aandachtig door en schreef me in voor haar voordracht half maart in Antwerpen.

Ondertussen kreeg ik mijn olifanten getemd met de hulp van mijn nieuw lief en nodigde ik hem uit om mee te gaan naar het seminarie. Want met een hoogsensitief persoon samenleven is vast niet eenvoudig dacht ik.

In de week van de voordracht stuurde ik hem een mooi liedje door van Marco Borsato. Ik was gegrepen door de tekst en de bijhorende beelden en de prachtige klanken van de muziek. Want ja, zo gaat dat met hoogsensitieve mensen. Die blijven overal een beetje langer aan kleven dan soms nodig is. Ik vond het bovenal een erg mooi liedje om even stil bij te staan en stil van te worden.

Op de avond van de voordracht door Sabine Vanquaillie luisterde ik geamuseerd naar haar aangename stem. Ik merkte veel herkenbare situaties op. Voor mezelf dan. Ik wist niet wat manlief ervan zou vinden, maar dat konden we daarna nog bespreken.

Sabine vroeg haar publiek 3 minuten stilte en aandacht voor een mooi liedje. Van Marco Borsato. Om even bij stil te staan en de rust in onszelf terug te vinden. Want haar informatie bracht ook veel prikkels met zich mee. En in een volle zaal met vooral hooggevoelige mensen is dat merkbaar.

Bij de eerste tonen kreeg ik kippenvel. Het haar op mijn armen stond recht omhoog. Ditzelfde mooie liedje stuurde ik eerder die week naar mijn lief. Ik wist eerst niet waar kijken en stond versteld van mijn sterk ontwikkeld aanvoelen. Mijn ogen belandden toch in de groene kijkers van mijn lief en wat ik daar zag was voor mij het mooiste moment van de avond: herkenning. Alsof ons samenzijn daar nodig was om te begrijpen wie ik was. En nog steeds ben.

Ben je zelf (soms) gevoelig? Of ken je iemand die daar mee worstelt? Ga dan zeker eens naar een voordracht van Kus de Kikker in het Antwerpse. Wie weet heb je vooraf nog wel even tijd om de olifanten in de zoo te bewonderen. Want die heb ik daar nu definitief achter gelaten.

%d bloggers liken dit: