SOFIE met een “f”

Drie jaar geleden begon het te rommelen in mijn leven. Alles stond toen letterlijk op z’n kop. En dat gebeurde net in een periode waarin het niet moest gebeuren: in de vakantie. In MIJN vakantie. Want die 20 dagen wettelijk verlof zijn om te koesteren en te kostbaar om kwistig mee om te springen. Dus in plaats van in te schepen op mijn gedroomd cruiseschip of mijn bagage aan boord van een 747 te sleuren vond mijn vakantie plaats in eigen tuin. De zeer aanwezige zon maakte één en ander nog goed en uitwijken naar het buitenland zou als een vlucht voor de werkelijkheid aanvoelen dus werd het mijn eerste vakantie in eigen land.

Een zomer later was de eerste storm al wat gaan liggen en zou ik een vakantie boeken. Ik ben volgens mij de strafste in het boeken van reisjes en het wederom annuleren binnen het uur. Vermoedelijk sta ik inmiddels op een soort zwarte lijst van booking.com getiteld “no show no go”. Telkens sloegen de angst en de paniek opnieuw toe om alleen met mijn koters, toen nog kleuters, een check-in te trotseren, laat staan hen 10 dagen te animeren op een veel te hete zonovergoten buitenlandse plek. In ruil reed ik 14 dagen “uit”. Elke ochtend stapten we in mijn aircoloze wagen en elke avond sliepen we in ons eigen bedje. Maar we zagen wel elk pretpark, elke dierentuin en elk strand binnen een straal van 100km van mijn woonst. En vermoeiend dat dat was! Ik ben geen rallypiloot, laat staan een geoefende buschauffeur, en ik geef toe dat ik vaak bijna indommelde in mijn auto die binnenin naar de 40 graden broeide.

Nog een zomer later zou ik toch op locatie blijven slapen. En ik was zo vooruitziend dat ik de paasvakantie vooraf al op prospectie ging. Met mijn dochters. Ik had een fancy hotel uitgekozen in Zeeland en op minder dan een uurtje rijden rolden we onze bagage de lift in op weg naar het eerste verdiep waar een ruime driepersoonskamer ons verwelkomde. De meisjes vonden het heerlijk hun kleedjes voor de komende vier dagen netjes in de kastjes uit te stallen. Ik genoot van de rust die we er konden vinden.

Het hotel beschikte ook over een zeer ruime lobby, leuke kinderspeelkamer en modern restaurant. Met kinderkaart. Mijn geluk kon niet op. Toen mijn dochters hun buikjes rond hadden gegeten met heerlijke gerechtjes, bezochten de speelkamer.

En toen besefte ik het. Ik wist waarom ik het steeds voor me uit had geschoven om écht écht op vakantie te gaan, mét overnachting(en).

Daar bleef ik dan alleen achter aan tafel. Ik kwam er mijzelf tegen. Mijn aperitief bubbelde al niet meer zo rijkelijk als een uurtje voordien en wanneer ik rondom mij keek zag ik niets anders dan zestigplussers die genoten van hun pensioen. Misschien was ik op de verkeerde plek voor een alleenstaande ouder-kind-vakantie. Nippend aan een lauwe prosecco bedacht ik mij dat ik het erger had kunnen treffen. Moedig boekte ik een kamer voor de komende zomervakantie. Het werd een voltreffer.

Dit jaar verblijven we wederom in eigen land. Maar we blijven wel op lokatie slapen. En nee, ik heb geen annulatieverzekering genomen deze keer. Moedig ga ik 14 dagen vergezeld van een hapje en een drankje en bij gelegenheid een fris glaasje rosé mijzelf zijn, mijzelf ontmoeten, mijzelf opladen. Want is dat tenslotte niet de bedoeling van die 20 luttele vrije dagen? En het enige wat ik ga annuleren is mijn abonnement op de krant. Of sturen ze die tegenwoordig ook niet op naar je vakantieplek in eigen land?

%d bloggers liken dit: