SOFIE met een “f”

Soms zit ik diep verzonken in mijn whatsapp en registreer ik weinig wat er rondom mij gebeurt. Ik probeer wel eens een digitale detox uit, wat ik vooral lang volhoud wanneer ik iets ander leuks om handen heb. Begin maart hielden mijn handen mijn iPhone vast en gleden mijn vingers gezwind over het toetsenbord dat je beter met het tipje van je pink aantikt ipv je volle duim vermits je anders rare voorstellen krijgt aan woordencombinaties van Autospelling. Tijdens die zaterdagmiddag zat ik diep verzonken in mijn whatsapp bij gebrek aan de mogelijkheid om irl diep verzonken te zijn in de groene ogen van mijn gesprekspartner. De groene kleur van het whatsapp-gebeuren maakte heel wat goed maar de inhoud van het gesprek maakte mijn dag ineens zoveel beter. Na een week te vertoeven in de digitale wereld met zelfde gesprekspartner nodigde hij me uit om een koffie te gaan drinken.

Nu vind ik dat best gezellig, zo’n kopje koffie, maar ik had ook honger. Mijn stoute schoenen stonden binnen handbereik en ik trok ze onmiddellijk aan vergezeld van de vraag of Hij toevallig ook honger had. In vijf scherm-scrollen naar boven las ik dat Hij van Italiaans hield. En sito presto werkte mijn brein terug en belandde ik opnieuw in de realiteit. Eerder die week las ik een artikel in een beroemd tijdschrift over een paar nieuwkomers in pastaland. Ik hou van vernieuwing en ben bovendien ook zeer nieuwsgierig en ik proef graag. Dat alles bij elkaar overgoten met mijn enthousiasme vroeg ik Hem of we dat nieuwe adresje in Antwerpen eens samen gingen uittesten.

Nadat we plaats namen in het gezelligste hoekje van het restaurant zochten we op de kaart een drankje uit. De glazen mochten we uit een rekje aan de muur achter ons nemen. Uit de menukaart kozen we daarna de pastasoort, de saus en eventueel nog enkele extra toppings. Het werd een pasta op maat die een uur later voor onze neus stond. Diep verzonken in Zijn groene ogen had ik totaal geen tijdsbesef meer. De pasta smaakte en ik at braaf mijn bordje leeg terwijl ik toch even dacht dat Lady en de Vagebont slimmer waren om snel een kus te ontfutselen. Buiten een knie tegen mijn knie kwamen we niet in ons gezellig hoekje.

Tegen de tijd dat onze pasta al even gezakt was in onze magen excuseerde de vriendelijke uitbaatster zich voor het laattijdig opdienen van de pasta’s. Ze vond het ook gezellig in ons hoekje en babbelde honderduit over het tekort aan personeel die dag dat geveld was door ziekte en het in ijltempo opleiden van hun zoon tot ultieme pasta-samensteller. Eerlijk? Ik had totaal niets gemerkt van de prille chef noch van zijn ietwat langere gaartijden om de pasta al dente te krijgen. Gillia smiles & pasta (www.facebook.com/gilliapasta) had een mooie glimlach op mijn gezicht getoverd. Nu kan dat deels ook aan het gezelschap gelegen hebben.

%d bloggers liken dit: