Voetbal in kleur

In ons huis met doorgaans enkel vrouwelijke bewoonsters voel je de voetbalgekte niet zo erg. Ik ben totaal niet op de hoogte van WK’s of EK’s want vanaf het ogenblik dat er iemand begint te spreken over de ronde witte bal met zwarte kleurvlakken verlies je mijn aandacht. Dus wordt er stevig gezapt wanneer ik het gezicht herken van de sportcommentator.

Het was aan de kassa van een supermarkt dat ik vandaag zag dat er weer een WK op komst is. Vermits een toren met uitgestalde stickers in goud en blauw stond te glimmen aan die kassa. Bij Panini zijn ze blijkbaar wel op de hoogte van de nakende voetbalgekte.

Voor ons nationaal elftal voel ik wel enige vorm van sympathie maar voor mij staat dat gelijk aan het Eurovisiesongfestival winnen. Dus ik supporter eerder vanuit een groot samenhorigheidsgevoel tussen landen. Zeker wanneer ons landje het ver schopt in de finales en we ons duidelijker zichtbaar maken op de wereldkaart, dan kan ik er wel mee in opgaan.

Waarom de rode duivels mij nog warm krijgen voor voetbal maar andere reeksen wat minder heeft waarschijnlijk te maken met volgend voorval.

Woonachtig in het Antwerpse had ik meestal een lief dat voor RAFC supporterde. Soms voor hun Derby-rivalen. En op een dag kon zo’n lief me overtuigen om mee naar een match te gaan kijken. Een thuismatch dus ik kon vermijden op een joelende supportersbus terecht te komen.

Ik wou dat toch eens meemaken en ervaren waar dat lief steeds zo enthousiast naar ging kijken. Hij doste zich niet uit met sjaals of petjes dus ik had eigenlijk geen flauw idee welke kleuren de ploeg vertegenwoordigden. Na enige uitleg van dat lief beloofde ik hem plechtig dat ik nooit een witte broek met een rood truitje zou dragen. Hij was daar niet blij mee maar ik vond dat ik mijn mode-overtuiging ook nog hoog in het vaandel mocht blijven dragen en die kleuren vond ik nu eenmaal niet samen combineerbaar. “Past niet bij mijn haar” zei ik snel.

Dus trok ik een jeansrokje (?) aan met een geel topje en een blauw vestje. Het lief vroeg nog “ga jij zo mee?” Maar wat wist hij nu over kleurencombinaties? Laat staan combinaties met mijn haar?

Dus vol overtuiging dat ik die namiddag extra punten ging scoren bij mijn lief, stapte ik de auto in op weg naar een overvol stadion. We hadden blijkbaar zitplaatsen bij de harde kern. Voor mij tot op dat ogenblik nog steeds een ongekende term.

De Antwerpse ploeg trad het veld op. Een vijftiental mannen in rode tenues. Met witte sokken. Maar zij stonden er dus mee.

De tegenploeg trad ook het veld op. Beveren. Dat had ik op voorhand gelezen. Ja, ik had mijn huiswerk een beetje gemaakt en was best trots op mijzelf. Totdat ik zag in welke kleuren ze speelden…. geel en blauw?! Nee?! Dat had ik natuurlijk niet opgezocht. Nog even dacht ik mijn blauw vestje uit te doen en in mijn gele topje voor de ploeg van mijn lief luidkeels mee te roepen. Maar dan zat ik nog steeds met die jeansrok…. dus dat haalde niet veel uit.

Vanaf nu check ik steeds de dresscode… op gelijk welk event dus ja ook als ik ooit (?) nog eens naar de voetbal ga kijken. Alhoewel ik mij bedenk dat je in een roze jurk waarschijnlijk niet veel fout kan doen?

%d bloggers liken dit: