SOFIE met een “f”

Welgeteld één uur per week lijkt mijn huis opgeruimd. Dat is op donderdag nadat de poetsvrouw is geweest en ik de gestreken (!) onderbroekjes in de ladekast heb gelegd. Want ik verdenk mijn poetshulp ervan dat ze een voorliefde heeft voor het strijkwerk. Dat was na haar eerste intrede in mijn huishouden meteen duidelijk. Nadat ik haar vier uur had losgelaten op mijn ontplofte woonkamer en dito wasmand, was niet alleen de woonkamer terug een plaatje uit een woontijdschrift, ook de wasmand leek net aangekocht te zijn en was leger dan leeg. De tweede keer was ik nog steeds aangenaam verrast doordat ze opnieuw het stoomstrijkijzer over mijn linnen had gehaald. Alle volgende keren werd het een vanzelfsprekendheid. Ik had niet alleen een nieuwe manager van mijn stofzuiger gevonden, ze promoveerde ook meteen tot koningin der Linnenland.

Iets minder vanzelfsprekend is de orde en rust die ze op die vier uur op donderdagochtend weet te creëren. Want ben ik nu echt de enige die daar oog voor heeft? Waar ik het geluk had om telkens een partner te treffen die evenveel gevoel voor orde en netheid had als ikzelf, daar heb ik op datzelfde vlak enorm veel pech dat er citroenen van mijn appelboom gevallen zijn. Want geloof het of niet, mijn dochters slagen er in om binnen het uur na thuiskomst van school op donderdagnamiddag er opnieuw een slagveld van te maken. Ik sta vaak met mijn troepen klaar om hen tegen te houden maar wanneer ik een paar minuten mijn focus verlies op mijn geordend huis, slagen mijn meisjes erin speelgoed boven te halen uit hoeken die voor mijn leger onbereikbaar blijken te zijn om te bewaken. En dat alles onder het luid gedreun van twee tablets en de tv tegelijk. Alsof die niet op elkaar afgestemde geluiden hen nog meer versterken in het veroorzaken van een lawine aan Barbies, knuffels, poppen en playmobil. Datzelfde geluid wordt door mijn hersenen omgezet in een signaal van lawaai en verlamd me om meteen in te grijpen waardoor ze vrij spel krijgen en ik alleen maar kan denken aan de weggegooide dienstencheques voor vier uur. Elke week neem ik me voor om het niet zo ver te laten komen. Elke week slagen mijn citroentjes er in om mij af te leiden en hun gangetje te gaan.

Waar zit de therapeutische ondertoon van de Disney-klassieker “Assepoester”? Wie later een prins wilt ontmoeten zal toch moeten zorgen dat ze een huisje kan proper houden?

Maar dan bedenk ik mij dat Assepoester enkel om een jurk vroeg en een vrije avond en er de prins uiteindelijk bij kreeg.

Ik heb alle grote schoonmaaktips op een rijtje gezet, noem het lenteschoonmaak of maak er een andere challenge van, nergens vind ik een oplossing voor het kegelspel dat mijn twee citroentjes door mijn woonkamer spelen.

Er is nog één idee dat ik wil uittesten: het kopieergedrag van kinderen. Misschien moet ik me gewoon vaker profileren met een stofdoek en een zwabber in mijn handen. Dan kan de poetshulp op donderdag rustig strijken want neem ik voor de ogen van mijn dochters heel wat poetswerk op mij. Zou ik dan ook recht krijgen op één vrije avond per week en in een nieuwe jurk kunnen gaan dansen? De babysit mag om middernacht naar huis want dan ligt mijn pump reeds ergens op een trap te wachten op mijn prins, die hopelijk wel peren aan zijn perenboom heeft hangen en van mijn liefde voor orde en netheid houdt.

%d bloggers liken dit: