SOFIE met een “f”

You don’t need a dog to take a walk

Scroll down to content

Al een halve dag zat ik achter de keukenraam en prikkelden de zonnestralen mijn gezicht. In de wetenschap zijnde dat je vitamine D ook echt opslaat zonder raam als tussenschot te gebruiken, trok ik mijn schoenen aan. Dat mijn blauwe satijnen sneakers eerder een perfecte match waren met muts en sjaal en minder perfect als wandelschoen geef ik na 7km stappen wel toe.

Vermoedelijk zullen mijn kuiten om die reden morgen kwaad op me zijn en me straffen met een spierstijfheid.

Maar we trachten mindful te leven, en dat is dus in het nu.

En in het nu dacht ik mijn wandelmaatje te kunnen overtuigen om mee te gaan. Al heeft ze geen verhalen nodig over vitamine D of andere gezonde resultaten van een fikse wandeling, ze kon niet mee vandaag.

Mijn sportief voornemen viel nog steeds niet in het water en ik trok er alleen op uit. Al bleek snel dat mijn wandelomgeving het een raar zicht vond. Je voelt het wanneer mensen bijna medelijden met je hebben omdat je ergens alleen verschijnt. Ik vind het niet erg. Voor mij werkt het therapeutisch, dat alleen wandelen. En het voedt ook mijn creatieve geest.

Maar goed, die andere wandelaars zien niet in mijn hoofd alwaar menige creaties ontstaan, zij zien enkel Sofie die alleen wandelt op haar blauwe sneakers.

Voor hen bedacht ik er tijdens mijn wandeling al snel een hond bij. De imaginaire viervoeter kon mijn uitstap verantwoorden. Wat voor hond zou ik dan kiezen? Meestal wordt die keuze bepaald door je eigen persoonlijkheid. Heb ik eens ergens gelezen…. en doe de test maar eens… honden en hun baasje delen vaak een kenmerk of eigenschap.

Mijn twijfel bleef hangen tussen een golden retriever of een Jack Russel. De eerste om zijn hoge aaibaarheidsfactor en doorgaans geacht een grote kindervriend te zijn. De tweede om zijn temperament en speels karakter.

Maar Jack roepen naar een golden retriever leek me zo raar… en bij die energieke terriër moest ik gewoon minder lang zoeken naar een naam.

Nu had ik vandaag 1 probleempje tijdens mijn wandeling… met Jack… de storm had ervoor gezorgd dat elk stukje van mijn wandelpad, zelfs de niet platgetreden paadjes, bezaaid waren met takken. In de ogen van Jack leken het stokken en hij kon niet kiezen dus zou ik ze allemaal een keer een paar meter weg moeten werpen…

Het leek me beter de wandeling toch in mijn eentje voort te zetten en de imaginaire Jack even te laten voor wat het was… tenslotte wist ik toch nog niet helemaal zeker voor welk ras ik ging.

Bijna thuis en nog diep verzonken in gedachten over een trouwe viervoeter als metgezel schrik ik me een bult door het luide geblaf van een hond achter de omheining waar ik iets te dicht bij kwam. Al goed dat Jack er niet bij was, of we hadden al een discussie met een boze jachthond.

%d bloggers liken dit: