SOFIE met een “f”

Half zuchtend deelt een vriendin me mede dat ze vast zit in de file. Op de ring uiteraard. Waar anders zit alles tegenwoordig propvast als er iemand zijn band verliest, iets te veel naar rechts kijkt of er zijn hond los laat?

“In het midden van de dag?” vraag ik verbaasd?

“Ja!” bevestigt ze en ze zucht opnieuw en vloekt naar een Noorderbuur die volgens haar op haar baanvak komt rijden.

Ik zat net in de zon terwijl we deze conversatie voerden en het voelde eerlijk gezegd aan als een ver-van-mijn-bed-show.

Tot ik me bedacht dat ik een paar uur later dezelfde kant op moest en dat de kans zeer groot was dat ik in dezelfde file zou terecht komen en vooral op het ontbreken van een airco in mijn auto zou vloeken. Ik nam me voor de verkeersinfo aandachtig in het oog te houden en in het slechtste geval mijn zonnige tuin wat eerder te ruilen voor de broeierige auto.

Maar dat bleek niet nodig. Want ik zou op 35 minuten de doorsteek over de Antwerpse ring maken richting Edegem. Dat ging ik nog wel overleven in mijn mobiel op vier wielen met godzijdank twee ramen die wijd open konden.

Trots op mijzelf dat ik de file te slim af was geweest kwam ik ruim een kwartier te vroeg op mijn afspraak aan. Goed geluimd door zoveel zon en de zomerse deuntjes op de radio nam ik plaats in de wachtzaal. Nog een koppeltje voor mij en een mevrouw naast me. Ik wou haar net vragen om hoe laat zij een afspraak had zodat ik kon inschatten wanneer het mijn beurt was. Ik schoof alvast een stoel op om haar wat meer ruimte te geven want mijn rit had me toch redelijk gaar gestoofd.

Achter het hoekje verscheen het vriendelijke gezicht van mijn gynaecoloog die het koppeltje meenam naar zijn kabinet. Ze konden elk moment ouders worden. Net zoals ik exact vijf jaar geleden. Want vandaag is ons Renéetje jarig. Ik zit nog steeds opgewekt te wezen en in feeststemming voor mijn jarige.

Verschijnt het gezicht van mijn gynaecoloog weer vanachter het hoekje. Dat gaat hier wel heel snel vooruit dacht ik nog… hij keek wel minder vriendelijk dan twee minuten geleden… hij keek wat verbaasd…. “Sofie, jij hebt vandaag geen afspraak maar donderdag” zei hij op zijn kalme manier. Ik denk dat dat een apart vak is als je gynaecoloog wil worden. “Kalmte kan je redden” of zoiets zal er wel op zijn cursus gestaan hebben.

“Hoe? Ik heb vandaag gebeld voor een afspraak en ik mocht nog komen en de secretaresse zei tot straks” mompelde ik nog. Maar met zelfde kalmte herhaalde hij zijn zin en gaf me een nieuwe afspraak voor morgenvroeg. Echt vroeg! Om 8.30u. Lijkt me nog ochtendspits te zijn, niet?

Ik had niet veel keuze dus nestelde ik me weer in mijn warme wagen en keerde ik opnieuw naar huis in 32 minuten terwijl ik me afvroeg waarom ze geen Kalmte-vak in de opleiding Rechten gaven? Maar misschien toch beter niet want ik zou grandioos buizen.

One Reply to “No stress at all”

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: