Het schrijven van mijn “wearable story”.

Ik heb altijd een zwak gehad voor the bad guy… een stoere karakterkop, een moeilijker karakter, een vette “how you doin” blik à la Joey Tribbiani uit de legendarische Friends-serie… mijn hart gaat er spontaan sneller van slaan. Even Italiaans klinkt de naam van een steracteur van eigen bodem: Matteo Simoni. Ik zag hem een keertje in The Villa Antwerp en daarna kon ik zijn acteerprestaties bewonderen in de Belgische filmhit “Patser”. Natuurlijk was ik toen stikjaloers op Nora Gharib. Ja zelfs op mijn 37ste nog had ik maar al te graag haar plaats ingenomen. Die film zit barstensvol stoer mannenmateriaal! Daar kon zelfs de grote zak chips me niet van afleiden.

Diezelfde Matteo Simoni bracht vorig jaar zijn lieftallige wederhelft in beeld. Of zij hem. Of gewoon een enthousiaste journalist, dat kan ook. In een bijlage bij de krant las ik over deze zelfstandige dame die zeker geen tweede viool moet spelen naast haar stoere acteur. Met de al even Italiaans klinkende naam Loredana Falone had deze Houthalense schone meteen mijn aandacht getrokken. Ik had toen eerlijk gezegd nog nooit gehoord van het kledingmerk dat zij opstartte. “Wearable Stories”. (www.wearable-stories.com) Klonk ook al zo veelbelovend! De sober vormgegeven website deed me elke foto van hun collectie aanklikken.

Ik maakte uiteindelijk de keuze voor een stijlvolle zwarte broek die me combineerbaar leek met zowat elk bovenstukje in mijn kleerkast en dat matchte ook met het kanten zwarte bloesje dat ik erbij kocht. Wat overigens ook weer matchte met heel veel oudere stuks in mijn dressing. Op 10 minuten tijd had ik dus enorm slim online geshopt.

Een aantal dagen later was ik weer zeer blij mijn postbode aan de voordeur te mogen begroeten. Voorzichtig maakte ik de kartonnen doos open waaruit ik een prachtige zwarte geklede broek tevoorschijn haalde en zorgvuldig nam ik het delicate zwarte bloesje uit het zijdepapier. Ik was niet alleen efficiënt geweest met deze nieuwe aankoop, het zag er ook nog eens prachtig uit. Want ik mag dan wel op een macho wederhelft vallen, ikzelf blijf toch het fijne prinsesje dat graag gekleed gaat in fijne stoffen.

Loredana gaf op haar website aan dat haar kleding van hoge kwaliteit gemaakt werd en dat voelde ik meteen toen ik over beide kledingstukken streek. Het mooie aan haar kledinglijn is dat er telkens een “story” achter schuilt maar ze daagt je ook min of meer uit je eigen “wearable story” te maken. De “Alexis”-rok, de “Ophelia”-jurk en het “Alizée”-T-shirt doen me bij het aanschouwen ervan reeds dromen om mij op een fragiele manier-doch in goede materialen-te storten in de armen van mijn stoer lief.

En zo werd een nieuw “wearable story” geschreven.

%d bloggers liken dit: