Go Go Go!

Ik ben vrij aanwezig in een menigte. Niet dat ik dat met opzet zo wil maar het is nu eenmaal zo. Ik val niet op als de vrouw met het rode haar, of de vrouw met de schreeuwerigste tatoeage, en al helemaal niet als de vrouw met de unieke combinatie van kledingstukken. Op al die vlakken ben ik zeer doorsnee. Zelfs wanneer ik probeer om minder aanwezig te zijn, valt het op, want een ingetogen achtergrondbestaan is niet voor me weggelegd. Op 1 of andere manier ben ik daar, daar waar jij misschien ook bent, en ik voel me aanwezig. En jij voelt mij ook aanwezig. Geen schrik, ik had jou ook al gezien hoor. Dat is wat ik doe als ik me bij de menigte aansluit. Rond me heen kijken. Of misschien soms wel eerder voelen, horen, ruiken en heel soms proeven. Dat laatste heet dan “op restaurant gaan”. Ik ga op in de details, neem ze allemaal tot mij en er vormt zich een synthese in mijn hoofd. Vaak met een vleugje humor besprenkeld en een nieuw idee om over te schrijven.

Wanneer er aanwezigheidslijsten getekend moeten worden, zet ik vastberaden mijn handtekening achter mijn naam, want ik ben helemaal daar. En ik ben ook meteen klaar. Om gelijk wat te doen wat er van de aanwezigen verwacht wordt. Tekenen, schrijven, yoga, praten, pilates, …. eender wat. Moest je het je visueel willen voorstellen… ik sta dan klaar in de startblokken.

Duimen en pinken op de grond, gebogen door de knieën en 1 been gestrekt naar achteren… focus op het einddoel… en bij de eerste opdracht zet mijn gestrekte been zich bij haar gebogen zusje, veren ze samen recht en Go Go Go!!!!

En dat fenomeen is blijkbaar opgevallen…. want ik kreeg onlangs te horen “jij bent wel gedreven hè”… “je hebt een enorme drive”… oké dat is twee keer hetzelfde zeggen maar het kwam uit een verschillende mond dus ik mag het aanhalen als referentie… zelfs kreeg ik letterlijk te horen “je bent een sprinterstype”… Voila mijn vergelijking met een atleet was nog niet eens zo ver gezocht…. en we duiken zelfs de rallywereld in “je gaspedaal staat steeds ingedrukt”…. even voor mijn bevriende metgezellen in de files op en rond de Antwerpse ring… geen paniek, ik weet mijn rem ook staan. Ik gebruik ze zo min mogelijk maar mijn rechtervoet wisselt wel eens van plaats.

Ik ben uiteraard zeer geflatteerd wanneer ik te horen krijg dat ik gedreven ben. 2018 zou mijn jaar worden en we zijn al 4 maanden ver, dus het jaar van de waarheid is aangebroken.

Maar wat jullie zeggen, zegt mijn moeder al jaren. Hetzij dan vermomd in een quote. Verbloemd in een leuze want mijn moeder gebruikt geen quotes zegt ze. “Geduld is een schone deugd”. En dat geef ik grif toe… maar ik heb gewoon geen geduld, vandaar mijn verlangen naar actie.

Wie weet hoe snel spurt 2018 aan me voorbij? Want met tijd weet je nooit hè…. dus Go Go Go!

%d bloggers liken dit: