Spelen met eten

“Waar komt de melk vandaan?” vraagt mijn jongste.

“Uit de winkel” bevestigt de oudste.

“En hoe komt die dan IN de winkel?” vraagt de jongste.

“Ze vullen die bussen in de fabriek.” antwoordt de oudste wijs.

Geamuseerd luister ik naar hun conversatie. Moest ik hetzelfde gesprek 30 jaar geleden met mijn jonger zusje gehad hebben, dan had ik waarschijnlijk op haar eerste vraag al rollend met mijn ogen “van de koe natuurlijk” geantwoord. Onze generatie ging vaak nog met een melkbus naar de boer om die daar te laten vullen. Ik herinner mij dat zelfde bus eens omviel in onze drie weken oude Golf en het er jaren naar zure melk stonk, zeker wanneer de auto een dagje in de hete zon had gestaan terwijl wij op het strand speelden en we ‘s avonds in de zure geur terug een uur naar huis moesten bollen. Dus geloof me, ik wist als kind al heel goed dat de melk van een koe kwam.

Gisteren las ik dan ook tot mijn grote verbazing dat er een supermarktketen haar groenten aantrekkelijker wil maken door flitsende benamingen te geven aan die producten. Wortels worden oranje raketten…. je koopt geen gewone selder meer maar elfenglijbaantjes en witloof heet vanaf nu drakentanden. Ik moest meteen aan het verhaal over de koe en de melk denken. Alle gekheid op een stokje, ik zie mijzelf het avondmaal niet presenteren als “kleine meteorieten met indianenkano’s, kaboutertrompetten en trollenknotsen”.

Dat de achterliggende reden zou zijn dat de aandacht van de kinderen weg genomen moet worden zodat ze niet het idee krijgen dat ze groenten moeten eten begrijp ik al helemaal niet. Ik zie mijzelf als kind nog vechten met een bord soep boordevol clownsneuzen en schatkistjes. En voila daar heb je het al, je weet nu niet welke groenten er in mijn soep zaten. Ik denk dat het veel belangrijker is om je kind de echte smaak van groenten te leren appreciëren. Smaak ontwikkelt zich ook in de loop der jaren. Een ander woord voor dezelfde groente gaat daar volgens mij niet veel in kunnen bijdragen. Bovendien mikken ze hiermee op de iets grotere kinderen die de verpakking van de fantasierijke groenten al kunnen lezen. Want ik hoor mijzelf niet door de supermarkt roepen of mijn dochters kikkerski’s willen bij het avondeten. Mijn dochters zouden ook echt raar opkijken denk ik en zich afvragen wat hun fantasierijke mama nu bedoelt.

Het doet me een beetje denken aan een onomatopee. De woorden die fonetisch het geluid nabootsen. Zoals een tjoek tjoek voor een trein, een hond wordt een woef of misschien wel een waf en een klok wordt plots een tik tak. Ik heb me steeds ver afzijdig gehouden van mijn kinderen door geluidnabootsing een woord te laten uitdrukken.

Ik denk dat de stunt van de supermarkt een beetje zijn doel mist. Ze focussen zich nu op kinderen omdat die statistisch gezien te weinig groenten zouden eten. Maar ik denk dat wij ons daar als volwassenen ook wel schuldig aan maken. De gejaagdheid van ons drukke bestaan heeft beslag gelegd op ons avondmaal en al helemaal op onze lunch. Hoe sneller een gerecht op tafel kan getoverd worden des te efficiënter voelen wij ons en daar kunnen de magische benamingen van de groenten spijtig genoeg niets aan veranderen. Één opluchting… de stunt duurt maar 11 weken…daarna eten we weer gewoon wortelstoemp met worst.

%d bloggers liken dit: