Happiness blooms from within

Het is niet dat ik er niets mee heb maar ik denk dat het idee niet over groene vingers te beschikken mijn hersencellen deactiveert om bloemen te kopen. Krijgen doe ik ze wel graag. Al was er eens één moment dat ik ze niet in ontvangst wou nemen. Ik kon ze ook niet meer echt weigeren vermits ze al water stonden te drinken uit een emmer in mijn garage. Iemand dacht me te verblijden met een boeketje witte rozen terwijl ik zeer duidelijk aangegeven had dat de dieprode variant mijn favoriet was. Dus een slechte timing en een verkeerde kleurkeuze later belandden de zachte witte bloemblaadjes in de groene vuilnisbak voor groete-, fruit- en tuinafval. Sorry daarvoor…

Later volgde met een nieuwe relatie ook een nieuwe bloemensoort in mijn vazen, namelijk een veel te grote zonnebloem. Architecturaal was ik in de weer om de vaas stevig op tafel te balanceren met allerlei decoratie zodat ze niet uit evenwicht zou vallen. Maar zodra de zon onder ging of het licht gedoofd werd, liet ook de gele bloem haar kopje hangen en zo ook enige tijd later de relatie an sich. Ook sorry daarvoor…

En met mijn nieuw lief doen ook nieuwe bloemen hun intrede… ze zijn weer niet dieprood maar ze zijn met liefde gekozen en zo bekeek ik ze dan ook… zeer liefdevol.

Dat bloemen effect kunnen hebben op je humeur blijkt uit volgend voorval. Terwijl een kennis van me een boeketje rozen in een vaas schikt om een dineetje op te leuken zegt zijn zoon dat hij mooie bloemen heeft gekozen en voegt hij eraan toen dat er bij mama ook bloemen op tafel stonden. De papa vraagt geschrokken of ze ook een romantisch dineetje had… maar dat wist de zoon niet… alleen stonden de bloemen niet netjes met hun kopje rechtop te bloeien maar hingen ze wel naar beneden bedacht de zoon. Geamuseerd keek de vader zijn zoon aan terwijl hij de rozen prachtig in zijn vaas etaleert.

En hier sta ik dan, met een folder van een bloemenabonnement in mijn handen, nog twijfelend of ik me zou inschrijven in de hoop toch ooit de dieproodste rozen op tafel te krijgen. Maar ik maak zonde van het geld als zelfs prachtexemplaren na één week hun kopje laten hangen. Mijn niet-groene vingers laten de folder in de vuilnisbak verdwijnen. Een zucht later en enkele swipes op instagram verder duik ik ineens op een prachtig alternatief.

Het gaat over rozen. Je moet ze geen water geven en je mag ze ook niet uit de doos halen. Op de koop toe gaan ze één jaar lang mee. Dit klinkt werkelijk als muziek in mijn oren! Manlief, jij leest toch trouw mijn blog?

%d bloggers liken dit: