Hoe motiveer je vrouwen om naar een koers te gaan kijken?

Dat was de vraag die ik mij gisteren stelde. Manlief had me meegevraagd naar de Scheldeprijs. Ik hoorde vooral de subtitel “er is eten & drinken voorzien”. Hoe meer de dag van de happening naderde, hoe meer ik me afvroeg of ik geen research moest doen. Want ik & koers?

Buiten mijn ervaring als jarig bloemenmeisje op de allereerste koers van de plaatselijke Polderklievers, reikt mijn kennis over het tweewielergebeuren niet.

Waar de week voor Pasen nog vrij heilig klinkt met zijn witte Donderdag, goede Vrijdag en stille Zaterdag, zo stond de Scheldeprijs gisteren pal in het midden van de heilige wielerweek tussen de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Met zijn drie plaatselijke ronden in Schoten leek het dan ook de ideale uitvalsbasis om het officieuze wielerkampioenschap voor sprinters te aanschouwen. Dus manlief bestelde twee kaarten voor de wine & dine die ik in gedachten had en waar ik drie keer mijn volle aandacht zou schenken aan een heel stel geschoren koersbenen.

Het mooie kasteel Belvédère te Wijnegem aan het einde van de oude Beukendreef was de uitverkoren locatie voor een aantal vrolijke noten onder het dak van verscheidene aaneengeschakelde partytenten pal aan de oranjerie van bijhorend kasteel. Soms zien zulke evenementen zwart van het volk. Op de kledij van de garçons na zag ik vooral veel blauw. Het blijft toch een populaire kleur die bijna elke man schikt. Blauwe kleren maken de man zou voor gisteren perfect opgaan. Dus die weinige vrouwen die hun weg toch gevonden hadden naar de groene oase achter het kasteel vielen op. Niet alleen door hun kleurrijker voorkomen, des te meer door hun vrouwelijkheid. En de weinige dames werden in de watten gelegd. De lieflijke glaasjes met bubbels, de ginbar vergezeld van het tonicwater van Double Dutch (www.doubledutchdrinks.com) en de gezonde BBQ-gerechtjes konden mij zeker bekoren. Een garçon die tevens als zanger présence gaf, een goochelaar die van een briefje van 50€ er eentje van 100€ maakte en de plaatselijke lichtjes aangeschoten tuinman maakten er een amusante namiddag van.

Eén poging heb ik gewaagd om aan de rand van het parcours naar een in de lucht vliegende drinkbus te grijpen van een zwetende sprinter, doch gooide op dat eigenste ogenblik de weergoden roet in het eten. Twee druppels overtuigden me al dat mijn haar veiliger zat onder de partytent en zo kon ik in de verte op een tv-scherm nog de getuige zijn van de doorrit langs het kasteel. Doch werd het beeld wat troebel en nee dat lag niet aan de drank. Of zag ik het verkeerd dat een aantal favorieten een gesloten spoorwegovergang negeerden? De harde beslissing van diskwalificatie werd het gevolg…

Lieve dames, ik geef na mijn eerste ervaring om de Scheldeprijs te volgen vanuit een partytent achter kasteel Belvédère grif toe dat er aan mijn tafeltje bijna niet over de koers werd gesproken. Ik heb er van de zon genoten, van de bubbels en het aangename gezelschap van de nieuwe mensen die ik mocht leren kennen. Het was een ontspannen namiddag en zo’n momenten zijn voor mij heilig, ja zelfs de week na Pasen.

Dus gemotiveerd genoeg om volgend jaar met mij en manlief te komen klinken op meer kleur in onze blauwe wereld?

%d bloggers liken dit: