SOFIE met een “f”

Ik eet geen brood. Niet dat ik het niet lust, maar ik eet het gewoonweg niet. Of toch niet vaak. Want met Pasen en Kerst kan een pure holfiguur in de vorm van een schattig haasje of de Sint himself me echt wel overtuigen om een laagje Becel te smeren op een lekkere snee wit vloerbrood. Zelfs wanneer er geen festiviteiten zijn en de doos hagelslag, uiteraard ook in pure vorm anders wordt het al te gek, knipoogt naar me, dan haal ik weer in één beweging de boterslag over mijn witte snee en speelt er zich een smeuïg spektakel af in mijn mond.

Niet alleen de minst gezonde versie kan me bekoren in samengang met een plakje jonge kaas, ook al haar bruine broertjes vind ik lekker. Er mogen zaden, pitten en noten in zitten, zelfs van de olijven en rozijnen in brood ben ik fan.

Ik doe er nog een schepje bovenop! Ik heb ook een broodmachine!!! Met 24 recepten, al heeft het toestel maar 5 toetsen te bedienen, het is een redelijk uitgebreid hulpje in de keuken. Ik moet wel toegeven dat het me nog nooit gelukt is om er een gerezen brood uit te toveren waarin ik zelf alle ingrediënten heb moet samenvoegen. Het resultaat na gist, bloem, melk en water doet me echt denken aan een soort van oerversie van het brood. Redelijk korstig en dus hard. Niettemin sta ik hier op te scheppen over een vernuftig toestel met veel functies. Wat me wel heel goed lukt, zelfs zeer goed, zijn de all-in mixen in de bakvorm kappen. Water erbij, timer op en ‘s morgens eten we vers brood. Alleen ik niet. Ik eet geen brood.

Er zijn al zo veel boeken verschenen met de pro’s en contra’s. Over het raffineren van de bloem tot het nut van koolhydraten.

De enige slechtere ervaring die ik met brood heb, zowel met het witte zusje als haar bruine broertjes, is dat mijn buik er zo van opzwelt.

En geloof het of niet, zelfs daar is al een boek over verschenen. Het fenomeen dat zich in mijn lichaam afspeelt heeft zelfs een naam gekregen. Het heet een broodbuik. Nu heb ik gewoon veel liever een chipsbuik maar dat ter zijde.

Vermits ik dus bijna geen brood meer eet is dat wel een praktisch probleem geworden. Ik kan mijn kids niet met een saladebeker naar school sturen. Niet alleen gaan er dan vreemde blikken door de refter, het zit te lang ongekoeld in hun boekentas en volgens mij zijn ze daar ook niet zo gek op. Dus zij moeten wel van het nodige brood voorzien worden.

En daar heb ik nu een eenvoudige oplossing voor gevonden. Ik tel de nodige sneetjes af van het moederbrood en verpak de middagporties van mijn kids in een diepvrieszakje dat ik afsluit met zo’n handige knijper en haal elke avond een pakketje uit mijn diepvriezer. Aan smaak verliest het bijna niet want ik ben gul met het beleg. En er zijn soms sneetjes over. Die belanden dan op mijn bord, samen met een Sinterklaasfiguur die zich achteraan in de ijskast verstopt had. De stiekemerd dacht te ontsnappen met zijn skinny buik achter de bus mayo.

%d bloggers liken dit: