SOFIE met een “f”

Een dik half jaar geleden begaf de verlichting het in mijn woonkamer. Nu ik het zo beschrijf, lijk ik al ontzettend lang in het donker te zitten. En zo is het echt niet. Want acht maanden geleden was het nog gewoon zomer en dus langer licht buiten waardoor die verlichting boven mijn zithoek niet gebruikt werd. Toen het ’s avonds toch vroeger donker werd, deed de verlichting boven de eettafel dienst om de ganse woonkamer in een lichter kleedje te steken. Die armatuur bestaat uit zes lichtpunten, dus had ik hoge verwachtingen van de dimbare ledspotjes. En toen het écht vroeg donker werd ’s avonds had mijn trouwe decembervriend, alias de kerstboom, zijn intrede gedaan in mijn donker huis.

Bij het uitpakken van de boom (voor mij geen echte naalden meer die welgeteld één week aan de spar kleven om daarna zienderogen in mijn stofzuigerzak te verdwijnen) herinnerde ik me opeens dat ook de kerstverlichting vorige kerst kuren had gekregen. Nu eens werd de halve boom verlicht, dan slechts één/vierde en dan brandden ineens weer alle lampjes. Het was niet eens zo’n knipperlichtsnoer, maar het begon er verdacht veel op te lijken. Ook al was de verlichting meer UIT dan AAN. Het was gewoon stuk…

Tijdens mijn zoektocht naar nieuwe verlichting werd ik zowaar betoverd door 1500 ledlampjes op een snoer in warm zacht geel licht en er zat een knipperlichtsysteem op, geen disco-spectacel deze keer, maar iets feeërieks.

Mijn grote boom zou wel twee snoeren nodig hebben volgens de verkoopster en ik een tweede portemonnee, want ik telde maar liefst 150€ neer voor pietluttig kleine lampjes die enkel in december tevoorschijn zouden komen.

Besluitvaardig als ik ben kocht ik ze toch en schitterden ze een weekje later in mijn groene vriend en zag ik opnieuw waar ik de afstandsbediening van de tv had gelegd in de woonkamer. Ik vond ook nog andere verloren spullen terug waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had…

Tijdens de feestdagen gaven de lichtjes ook werkelijk een gezellige warmte, dus ik vond ze na een tijdje ook hun geld waard. In gedachten gaf ik hen ook al een tweede leven tijdens het toekomstige communiefeest van mijn oudste dochter alwaar ze aan het plafond zouden komen. Hoe ik dat ga doen moet ik nog overdenken.

Het werd januari en de vraag kwam in mijn hoofd de kerstsfeer op te ruimen. Maar inmiddels hadden twee spotjes van mijn zeslampige armatuur het ook begeven. Eén van de lege armaturen was bovendien stukgesprongen boven de eettafel. De scherven glas vlogen letterlijk in het rond. Ik wacht vaak op een teken… dus dit was waarschijnlijk mijn teken voor actie. Alleen was ik nu verder van huis en moesten er niet enkel twee nieuwe lampen in gedraaid worden maar de ganse armatuur kon ik laten vervangen. Met de hulp van mijn handige vader en een kortingsbon van de naburige doe-het-zelver werd mijn eetkamer opnieuw voorzien van goudkleurige verlichting. Het gaf me een rijkelijk gevoel.

Met Valentijn in zicht plooide ik de kerstverlichting om in een verlichte hartvorm waar ik ’s avonds nog steeds van geniet tijdens mijn tv-momentje. En met Pasen in aantocht kan ik proberen er een haas van te maken? Of de verpakking terugzoeken en ze netjes in de kelder opbergen bij de overige kerstornamenten.

P.S. Ondertussen is mijn buurman zo lief geweest ook de verlichting boven de zithoek te herstellen…. mijn leven baadt momenteel in een oase van licht.

%d bloggers liken dit: